คืนนั้นเอง อู๋ไป๋บอกลาหลินตั้นจวงสั้น ๆ แล้วมุ่งหน้าสู่แคว้นหยุนโจวตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง
องค์กรหยินซานซ่อนตัวจากโลกภายนอกอย่างลึกลับสุดประมาณ
อู๋ไป๋เดินหลงไปในป่าดิบชื้นกลางหุบเขา เพราะเขาเคยมาที่นี่แค่ครั้งเดียว
คราวที่แล้ว... ก็คือคราวที่แล้วจริง ๆ
ดีที่ความจำของอู๋ไป๋ยังโอเคอยู่ เขาจึงหาช่องเขาที่ทอดยาวไปสู่องค์กรหยินซานได้ในที่สุด
อู๋ไป๋เดินตามช่องเขาไปเรื่อย ๆ แล้วจู่ ๆ ก้าวเท้าก็หยุดค้าง
ด้านหน้ามีศพนอนเรียงรายอยู่หลายศพ
จากการแต่งกายดูท่าที พวกเขาคือศิษย์แห่งองค์กรหยินซาน
ศิษย์ที่ตายเหล่านี้ น่าจะเป็นยามเฝ้าหน้าหรือยามซ่อนเร้นขององค์กร
ดวงตาของอู๋ไป๋ขมวดมิด ดูเหมือนองค์กรหยินซานจะเกิดเรื่องขึ้นแล้ว
แต่องค์กรหยินซานไม่ใช่ก๊กเล็ก ๆ ธรรมดา ในเมื่อตอนนี้บนโลกใบนี้ไม่มีกลุ่มก๊กไหนกล้าลงมือกับพวกเขา
ที่สำคัญ องค์กรหยินซานซ่อนตัวได้ลับสุดขอบฟุต ถ้าไม่เคยมาครั้งหนึ่ง เขาเองก็หาไม่เจอ
ความคิดหนึ่งผุดขึ้นในใจอู๋ไป๋
ซีเหมินอวิ๋นอี้เคยบอกว่า ลุงผู้อาจารย์ของเขาไม่พอใจที่อาจารย์ได้รับตำแหน่งผู้นำองค์กรหยินซาน จึงเกิดความแค้นใจและแตกแยกออกไปก่อตั้งนิกายหยินซานขึ้นเอง
นิกายหยินซานนี้เคยมีเรื่องกับเขามาก่อน เป็นศัตรู ไม่ใช่มิตร
อู๋ไป๋ยังไม่มีเวลาว่างมาจัดการพวกตัวตลกกระจอกงอกง่อยเหล่านี้
อู๋ไป๋เดินต่อไปเรื่อย ๆ ตลอดทางเห็นศพอีกนับไม่ถ้วน ล้วนเป็นศิษย์แห่งองค์กรหยินซานทั้งนั้น
ที่องค์กรหยินซาน ซีเหมินจิงเย่ อาจารย์ของซีเหมินอวิ๋นอี้ กำลังปะทะมือกับชายชราหน้าดำคนหนึ่ง
ซีเหมินจิงเย่บาดเจ็บแล้ว เลือดไหลซึมที่มุมปาก