สวี่ยนโม่เฉินมองอู๋ไป๋อย่างไม่ใยดี
"หลินไป๋ แกคงมองออกตั้งแต่แรกแล้วว่านี่คือของวิเศษ ถึงได้กุ๊กกิ๊กทุกวิถีทางจะหลอกมันไปจากฉัน"
"แกคิดว่าตัวเองฉลาดงั้นสินะ แต่แกรู้ไหมว่าในสายตาฉัน แกเป็นแค่ตัวตลกกระจอกงอกง่อยเท่านั้น"
ในแววตาของสวี่ยนโม่เฉินมีความฆ่าตื่นขึ้นมา
"หลินไป๋ แกทำให้ฉันโกรธได้สำเร็จแล้ว คนที่ทำให้ฉันโกรธไม่มีใครจบดี มดปลวก ไปตายเถอะ"
สวี่ยนโม่เฉินอัญเชิญเจดีย์กาลเวลาออกมา
เจดีย์กาลเวลาพุ่งเข้าปะทะอู๋ไป๋เหมือนแสงดำหนึ่งสาย
อู๋ไป๋ตะโกนด้วยความโกรธ "เสวียนโม่เฉิน แกรู้หรือเปล่าว่าสิ่งนี้มันเป็นของฉันมาแต่แรกอยู่แล้ว"
"แม้จะไม่รู้ว่าทำไมมันถึงตกไปอยู่ในมือแก แต่ฉันบอกแกตรง ๆ ว่า ของของฉันสักวันก็ต้องกลับมาเป็นของฉัน แกไม่มีสิทธิ์ครอบครองมัน"
ปราณแท้จริงสามสีดุดันพวยพุ่งออกจากตัวอู๋ไป๋ ฟาดตรงเข้าหาเจดีย์กาลเวลา
สวี่ยนโม่เฉินหัวเราะเยาะอย่างไม่ใยดี
แต่วินาทีถัดมา เขาก็หัวเราะต่อไม่ออก
เมื่อเจดีย์กาลเวลาสัมผัสกับปราณแท้จริงสามสีของอู๋ไป๋ มันกลับหยุดนิ่งทันที ถูกปราณแท้จริงสามสีพันรอบ ดูเหมือนจะสุขสมใจเป็นอย่างยิ่ง เหมือนสัตว์เลี้ยงที่พลัดหลงมานานในที่สุดก็ได้พบเจ้านายของตนอีกครั้ง
ตรงตามที่เขาคาดเดาไว้จริง ๆ อ๋าวหวงเคยบอกว่า เจดีย์กาลเวลามีเพียงปราณแท้จริงสามสีของเขาเท่านั้นที่บังคับได้
แม้จะไม่รู้ว่าทำไมสวี่ยนโม่เฉินถึงบังคับเจดีย์กาลเวลาได้ แต่พลังบังคับของอีกฝ่ายมีจำกัดชัด ๆ เห็นได้ว่าทำได้เพียงแค่เปลี่ยนเจดีย์กาลเวลาให้เท่าขนาดโรงหีบ ไม่มีทางฟื้นคืนสภาพเดิมได้เลย
สีหน้าสวี่ยนโม่เฉินเปลี่ยนไปทันที