วินาทีก่อนยังบอกว่าจับได้แล้ว วินาทีถัดมาสีหน้าของอู๋ไป๋ก็เกร็งค้าง
หลังต้นไม้ว่างเปล่า ไม่มีแม้แต่เงาอะไร
ดวงตาของอู๋ไป๋สั่นไหวเล็กน้อย จะไปรู้ได้ไงว่าอีกฝ่ายใช้วิชาล่องหน?
แต่แม้วิชาล่องหนจะเลิศเลอแค่ไหน ภายใต้ญาณของเขาก็ซ่อนตัวไม่พ้น
แต่รอบด้านไม่มีแม้แต่เงาสลัว หรือว่าตัวเขาเองจะเกิดภาพหลอน?
อู๋ไป๋งง ๆ เอื้อมือลูบหัวล้านของตัวเอง แล้วหันกลับเตรียมเดินจากไป
แต่เท้าเขาก็หยุดค้าง ก่อนย้อนกลับมาสำรวจต้นไม้โบราณสูงราวร้อยเมตรตรงหน้า
"เมื่อกี้เป็นนายที่พูดใช่ไหม"
ไม่มีการตอบรับ
อู๋ไป๋เต็มไปด้วยความสงสัย เขามั่นใจว่ารอบ ๆ ไม่มีใครอยู่ เสียงเมื่อกี้ดังมาจากด้านหลังต้นไม้โบราณนี่ ทีนี้อาจเป็นมันที่พูดก็ได้
โลกเสวี่ยนเทียนเต็มไปด้วยสิ่งแปลกประหลาด สรรพสิ่งล้วนมีวิญญาณ ต้นไม้ที่ตื่นปัญญาก็พูดภาษามนุษย์ได้เช่นกัน
อู๋ไป๋ยกมือฟันลงไปหนึ่งครั้ง พลังลมปราณพุ่งออกไป ตัดโคนต้นหนึ่งขาดคาทันที
"พูดหรือเปล่า ใช่นายหรือเปล่า"
อู๋ไป๋ยกมือฟันอีกครั้ง โคนต้นอีกหนึ่งถูกตัดขาด
ครั้งนี้อู๋ไป๋สังเกตได้ชัดเจนว่าต้นไม้โบราณตัวสั่น
จริง ๆ มันก็คือเจ้านี่นั่นเอง
อู๋ไป๋หรี่ตาลง "แกล้งตายงั้นสินะ ได้ งั้นดูสิว่าจะแกล้งได้อีกนานแค่ไหน"
พูดพลางยกมือขึ้นช้า ๆ เปลวไฟสามพันเดือดพล่านในฝ่ามือ
ดีดนิ้วเบา ๆ เปลวไฟดวงหนึ่งตกลงบนลำต้น
ไฟลุกลาม
"โอ๊ย โอ๊ยโอ๊ย... เจ็บจะตายอยู่แล้ว ผมหายแล้ว ที่รัก ผมกำลังจะถูกเผาเป็นเถ้าแล้ว"