อู๋ไป๋คว้าศีรษะของอวี๋ฮวนขึ้นมาแล้วฟาดลงไปในกลางฝูงชน
ทุกคนตกใจสุดขีด ต่างวิ่งกระเจิงหนีไปคนละทิศ
อู๋ไป๋หัวเราะเยาะ "ไม่กลัวตายก็ตามมาสิ"
พูดจบ เขาหันตัวกลับ กระพือสองปีก เปลี่ยนเป็นแสงวิ่งลอยหนีไปไกล
คนหลายร้อยคนมองหน้ากันเอง ต่างคนต่างมอง
"ไม่เกินสามวัน นามของอู๋ไป๋จะดังก้องทั่วทั้งเขตเสวียนเหลย"
"ก็จริงนะ ไม่มีทางเลี่ยงได้ ยังไงก็ตาม ยังไงก็ต้อง อวี๋ฮวนถูกมันฟันตายแล้ว เรื่องนี้ปิดไม่อยู่หรอก"
"มนุษย์ผู้ต่ำต้อยขี้แพ้ตัวหนึ่ง กล้าอาละวาดในภูมิเทพของเรา สังหารไปรอบทิศ ถ้าเรื่องนี้หลุดออกไป คนทั้งภูมิเทพต้องหัวเราะหลุดกรามตาย"
ทุกคนโกรธกริ้วสุดชีวิต แค้นจนตัวสั่น
สายตาของไป๋ซืออี้แลบแล็บ เอ่ยขึ้นว่า "อู๋ไป๋ไม่ตาย ภูมิเทพไร้เทพ"
"ตอนนี้มันฟันหยูฮวนกับม่วน่ายตายได้แล้ว ถ้ายังให้เวลามันอีก รอให้มันเติบโตเต็มขั้น เกรงว่าแดนเทพของเราจะกลายเป็นสวนหลังบ้านของมันจริง ๆ"
"พวกเรากันเองก็ตั้งหลายคน จะให้มนุษย์ต่ำต้อยคนเดียวขู่ได้ยังไง เพื่อศักดิ์ศรีของภูมิเทพ และเพื่อหน้าตาของเรา ยังไงก็ต้องไม่ยกให้มัน"
"ใช่ พูดถูก ไม่ยกให้มันเด็ดขาด"
"ตามไปฆ่า! พวกเรากันนี้คนละหนึ่งฟัน ก็หั่นมันเป็นเนื้อบดได้แล้ว"
ไป่ซืออี้เห็นท่าว่า "ยังรออะไรอีกล่ะ ตามไปฆ่า ฆ่าอู๋ไป๋ให้ตาย"
กลุ่มคนกอดรัดฟัดเปียกัน ให้กำลังใจซึ่งกันและกัน รู้สึกว่าตัวเองกลับมาเก่งอีกครั้ง แล้วพุ่งตามทิศทางที่อู๋ไป๋หนีไปราวกับหมาบ้า
อู๋ไป๋พุ่งทะยานไปตลอดทาง