อู๋ไป๋จ้องมองคนที่ขวางทางเขาเอาไว้ แต่ไม่ได้ชะลอฝีเท้า
อีกฝ่ายร่างสูงตระหง่าน อายุสามสิบต้น ๆ แต่พลังอันแผ่ออกมาจากร่างแข็งแกร่งน่าสะพรึง
แต่ตอนนี้อู๋ไป๋ไม่มีทางหยุดแน่
"ไสหัวไป"
เสียงตะโกนดังสนั่น พร้อมฟันดาบกวาดออกไป
คมดาบราวน้ำทะเลถาโถม ฉีกอากาศพุ่งเข้าฟันคู่ต่อสู้
ทว่าอีกฝ่ายกลับเพียงยิ้มเยาะ
แสงสีเงินวาบในมือ เขาอัญเชิญขลุ่ยยาวสีเงินขึ้นมาแล้วเป่า
ชั่วขณะนั้น เสียงดนตรีมารดังแหลมจนแม้อู๋ไป๋ยังเลือนหลังเหม่อ
คลื่นเสียงม้วนงวงซัดออกมา
"เปรี้ยง!"
คมดาบของอู๋ไป๋ถูกคลื่นเสียงทำลายระเบิดจนสิ้น
อู๋ไป๋ต้องหยุดลง คนตรงหน้าเป็นตัวยากที่เจอ
"เป่าขลุ่ยเพราะนะ?"
อู๋ไป๋ชมด้วยความประสงค์ในทางร้าย
ใครจะไปคิดว่าอีกฝ่ายกลับอธิบายจริงจัง "นี่คือขลุ่ย ไม่ใช่ปี่"
อู๋ไป๋โบกมือ "ไม่สำคัญ สรุปก็คือนายเป่าเพราะดี แต่คราวหน้าอย่าเป่าอีกเลย มันแสบหูชะมัด"
อีกฝ่ายยิ้มเงียบ ๆ "ข้า... ฉันได้ยินมาว่านายสังหารโม่ไห่เหอ?"
"นายมาแก้แค้นให้เขางั้นเหรอ?"
อีกฝ่ายส่ายหัว "ไม่ ฉันกับโม่ไห่เหอแค่เคยพบกัน ไม่มีความหลังใด ๆ ไม่มีเหตุจำเป็นต้องแก้แค้นแทน ฉันแค่อยากมาฆ่านายเท่านั้น"
อู๋ไป๋: "......"
"ฉันชื่อหยูฮวน อันดับ 81 บนบัญชีดาวเดือน ฝึกฝนถึงมหาเซียนต้าหลัวขั้นต้น"
"ฉันบอกเรื่องนี้ไม่มีความหมายอื่น เพียงอยากให้นายยอมแพ้ จะได้ไม่ต้องเปลืองแรงของฉัน"