ในกระโจมใหญ่ อู๋ไป๋ชงชาให้ตัวเองหนึ่งถ้วย แล้วนอนลงบนเก้าอี้เอนนอนที่มู่จิ่วโจวทำให้ด้วยมือตนเอง
เก้าอี้เอนนอนแข็ง คุณภาพน้ำชาก็ไม่ดี แต่สำหรับอู๋ไป๋แล้ว นี่คือเวลาพักผ่อนอันหาได้ยาก
ร่างกายได้พัก แต่สมองกลับไม่ว่างเว้น ยังคงคำนวณทุกอย่างเงียบ ๆ
ไม่แปลกใจที่เขาคิดมาก
ประเด็นสำคัญคือ ตอนนี้ยังไม่แน่ใจว่าจ้าวแดนทั้งหกยังมีชีวิตอยู่หรือไม่?
เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับแผนการของเขาต่อไป และยังเกี่ยวข้องกับว่าเขาจะได้กลับบ้านเร็วขึ้นหรือไม่?
……
……
เช้าวันถัดมา ลานฝึกทหารคนแน่นขนัด
คนเบียดกันซ้อนกันเป็นชั้น ๆ ทั้งข้างในข้างนอก
อู๋ไป๋ออกคำสั่ง ทุกคนที่มีตำแหน่งในกองทัพต้องมาอยู่ ณ ที่นี้
ด้วยคำสั่งเพียงหนึ่ง
ซีเหมินอวิ้นอี้ถูกควบคุมตัวมา
ตั้งแต่ถูกขังจนถึงตอนนี้ ซีเหมินอวิ้นอี้ไม่ได้ดื่มน้ำแม้แต่หยดเดียว ริมฝีปากแห้งแตก ผมเผ้ายุ่งเหยิง ท่าทางซูบซีดและน่าสมเพช
อู๋ไป๋จ้องด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ขณะที่เขาถูกกดลงบนม้านั่งยาว
“บ้านเมืองมีกฎหมาย กองทัพมีระเบียบวินัย ซีเหมินอวิ้นอี้แม้สู้สุดชีวิตเพื่อหยุดยั้งความหายนะ แต่ก็มีความผิดมาก่อน ต้องลงโทษอย่างหนัก”
“ความดีความชั่วไม่มาทดแทนกัน หนึ่งพันไม้เรียวทัณฑ์ทหาร เพื่อยืนยันระเบียบวินัยของกองทัพ”
“ซีเหมินอวิ๋นอี้ คุณยอมรับโทษไหม?”
ซีเหมินอวิ้นอี้ชำเลืองมองอู๋ไป๋ สีหน้าเศร้าหมอง: “ลูกน้องมีความผิด ขอท่านแม่ทัพใหญ่ลงโทษ”
“เปี้ยนซื่อหมิง เย่เซียว คุณทั้งสองเป็นผู้ลงโทษ คนละห้าร้อยไม้ ห้ามไว้มือ”
เปี้ยนซื่อหมิงและเย่เซียวมองหน้ากัน
ทั้งสองรีบพูดพร้อมกัน: “รับคำสั่ง”