อู๋ไป๋หัวเราะเสียงหลุดเมื่อได้ยินคำพูดของอีกฝ่าย
“นายพูดถูกแล้ว งั้นฉันจ้างนายให้คุ้มกันความปลอดภัยของฉันก็ได้ พอดีฉันกำลังขาดหมาปากมีพิษสักตัว”
กู่เม่าโกรธจัด สายตาเย็นชาเหี้ยมเกรียม
“แกอยากตายใช่ไหม”
อู๋ไป๋พูดเล่น ๆ “ฉันมีเงินใช้ไม่หมดตลอดชาติ ถ้าตายไปมันเสียเปล่าชะมัด”
“ไม่อยากตายก็กรูออกไปซะ”
อู๋ไป๋ขมวดคิ้ว “นายรู้ตัวไหมว่ากำลังพูดกับใครอยู่”
กู่เม่าแหย่งกลับทันควัน “แกขู่ฉันงั้นเหรอ? แกรู้ไหมว่าฉันคือใคร”
“โอ๊ะ?” อู๋ไป๋พูดเล่น ๆ ต่อ “นายคือใคร?”
“ฟังดี ๆ นะ อย่าตกใจจนเป็นลม ฉันชื่อกู่เม่า กู่เม่าแห่งตระกูลกู่ พื้นดินที่แกยืนอยู่ตรงนี้ ล้วนเป็นแดนของตระกูลกู่ทั้งหมด”
อู๋ไป๋ขมวดคิ้ว “ก็แค่คนของตระกูลกู่นี่เอง ไม่แปลกที่อวดดีเกินหน้าเกินตา แล้วนายรู้ไหมว่าฉันคือใคร?”
ไม่แม้แต่จะให้โอกาสกู่เม่าได้ตอบ
อู๋ไป๋ยกมือขึ้น พลังอันน่าสะพรึงเหมือนภูเขาทั้งลูกทับลงบนตัวกู่เม่า
เสียง “โครม!” ดังขึ้น กู่เม่าถูกกดจนคุกเข่าลงกับพื้นทันที กระดูกหัวเข่าเกือบแตกเป็นเสี่ยง ๆ ปวดจนทั้งตัวสั่น น้ำเหงื่อเย็นไหลซึมบนหน้าผาก
“แก แกกล้าทำกับฉันแบบนี้! ตระกูลกู่จะไม่ปล่อยแกไปแน่”
อู๋ไป๋ฟาดปลายแขนข้ามอากาศไปหนึ่งครั้ง
“เป๊ะ!”
กู่เม่ากรีดร้องลั่น ปากเบี้ยวหน้าบิดเบี้ยว ครึ่งหน้าบวมเป่งจนเหมือนหัวหมูทันที
เขาจ้องมองอู๋ไป๋ด้วยแววตาเหี้ยมโหด
อู๋ไป๋ฟาดอีกหนึ่งครั้ง ทีนี้เขากลายเป็นหัวหมูทั้งหัว
ฉินอวิ้นกับหัวหน้าสำนักบันเทิงตกใจสุดขีด
กู่เม่าเป็นคนของตระกูลกู่ คนคนนี้กล้าทำร้ายเขาจนขนาดนี้?