“ขอท่านชายเสินลั่วโปรดใจกว้างให้อภัย สองคนนี้ไม่รู้จักท่าน อาจทำให้ขุ่นเคืองได้”
“พวกเจ้าสองคน ยังไม่ขอโทษอีกรึไง”
กู่เจิ้งเทียนหน้านิ่วตำหนิเสียงเข้ม
“ท่านชายเสินลั่ว พวกผมสองคนตาฝาดไม่รู้จักสิ่งล้ำค่า ท่านใจกว้างเมตตา โปรดอย่าถือสาพวกผมเลย”
“ท่านชายเสินลั่ว ผมผิดเอง”
กู่ไห่หยุนกับกู่เม่ารีบขอโทษทั้งคู่
อู๋ไป๋พูดเรียบ ๆ ว่า “ถ้าฉันอยากถือสากับพวกแก แกคิดว่าจะยังมีโอกาสได้เปิดปากพูดอีกไหม?”
กู่เจิ้งเทียนรีบพูดว่า “ยังไม่ขอบคุณท่านชายเสินลั่วอีกรึไง”
กู่หยุนไหล่กับกู่เม่ารีบกล่าวขอบคุณอู๋ไป๋ที่ให้อภัยทั้งสองคน
อู๋ไป๋โบกมืออย่างเฉยเมย “พวกแกไปพักรักษาบาดแผลได้แล้ว”
เมื่อทั้งสองถูกพยุงออกไป กู่เจิ้งเทียนมองอู๋ไป๋แล้วถามอย่างสงสัย
“ท่านชายเสินลั่วมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร?”
อู๋ไป๋เงยหน้ามองเขาหนึ่งครั้ง “อะไร ฉันมาอยู่ที่นี่ไม่ได้เหรอ?”
กู่เจิ้งเทียนหัวเราะแห้ง “ท่านชายเสินลั่วอย่าเข้าใจผิด ผมแค่สงสัย เลยถามขึ้นมาเท่านั้น”
อู๋ไป๋ยื่นมือทำท่าเชิญให้นั่ง
กู่เจิ้งเทียนจึงนั่งลง
อู๋ไป๋พูดว่า “มีธุระนิดหน่อย ผ่านมาทางนี้”
“หากท่านชายเสินลั่วไม่รังเกียจ โปรดเสด็จเยือนตระกูลกู่ ขอให้ผมได้เป็นเจ้าภาพต้อนรับสักเล็กน้อย”
อู๋ไป๋พูดด้วยท่าทีลำบากใจเล็กน้อย
“ฉันยังต้องไปตระกูลหยวน การมาครั้งนี้ก็เพื่อตามหายาวิเศษชนิดหนึ่งที่ใช้ในการปรุงยาดาน”
พอได้ยินคำว่าปรุงยาดาน กู่เจิ้งเทียนตาเป็นประกายทันที
ในใจเขายิ่งอิจฉา ยาดานนี่ต้องปรุงให้ตระกูลหยวนแน่นอน