อู๋ไป๋แววตาแข็งกร้าว มือทั้งสองคว้าดาบใหญ่เหวี่ยงฟาดออกไป
เสียงดังตูม เลือดและเนื้อกระเด็น
อุ้งเท้าขนาดเท่าหินบดของหมาป่ายักษ์หลังเขียวระเบิดออกเมื่อปะทะดาบใหญ่ ร่างมหึมาถูกซัดพลิกคว่ำ เปล่งเสียงคำรามด้วยความโกรธแค้น
“คิดจะขวางข้าหรือ?”
อู๋ไป๋หัวเราะเย็น ยังพูดไม่ทันจบ นกอินทรีสีเงินตัวหนึ่งสยายปีกกางได้สี่ห้าเมตรก็โฉบลงมา กรงเล็บเหมือนตะขอเหล็กนั่นต้องฉีกเหล็กกล้าได้แน่
ตาเฒ่าอ๋าวหวงบอกว่าที่นี่มีผนึกต้องห้าม บินไม่ได้
ดูตอนนี้ ผนึกต้องห้ามนี่ห้ามแค่เขาคนเดียว
ไม่มีเวลาคิดมาก อู๋ไป๋เหวี่ยงดาบใหญ่ฟาดใส่กรงเล็บของนกอินทรีสีเงิน
นกอินทรีสีเงินกลับโฉบผ่านเหนือหัวเขาหลบหลีกไป
ดาบใหญ่เล่มนี้หนักเป็นแสนชั่ง ฟาดออกไปง่าย แต่จะห้ามมือกลับยากยิ่ง
เสียงดังตูม พื้นดินถูกดาบใหญ่ฟันเป็นรอยแยกยาวกว่าสิบเมตร
เสียงฉีกอากาศดังมา
อู๋ไป๋ชักดาบใหญ่ขึ้น ป้องกันตามสัญชาตญาณ
หางสีดำใหญ่กว่าคนสะบัดฟาดเข้าใส่ กระทบดาบใหญ่ เกิดเสียงดังสนั่นจนหูอื้อ สะเทือนให้อู๋ไป๋ถอยกรูด แขนชาไปหมด
ยังไม่ทันได้ตั้งตัว หมาป่ายักษ์หลังเขียวที่ขาดอุ้งเท้าไปข้างหนึ่งก็อ้าปากใหญ่เต็มเขี้ยวเต็มฟันเปี่ยมไปด้วยความกระหายเลือด ตรงเข้างับใส่เลย
ให้ตาย… พิการแต่ใจสู้ไม่ถอย
อู๋ไป๋ระเบิดหมัดหนึ่งออกไป ลำแสงหมัดบ้าระห่ำแผ่ออก
ทว่า ลำแสงหมัดกระแทกใส่ร่างหมาป่ายักษ์หลังเขียว กลับไม่มีปฏิกิริยาโต้ตอบเลยแม้แต่น้อย จำได้ว่าหมัดนี้ของเขา มีพลังมากพอจะทำลายภูเขาลูกเล็กได้สบาย ๆ