กินข้าวเสร็จ อู๋ไป๋กับพวกก็กลับห้องไปพัก
“ช่วยด้วย ช่วยด้วยนะ...”
ตอนเดินผ่านห้องหนึ่ง พวกเขาได้ยินเสียงร้องขอความช่วยเหลือลอดออกมาแผ่ว ๆ
อู๋ไป๋แผ่จิตสัมผัส ทะลุผ่านประตูเข้าไป สภาพภายในห้องก็สะท้อนชัดในสมองทันที
“ไอ้บื้อ โอกาสฮีโร่ช่วยสาวของนายมาแล้ว”
โครม!
เสียงอู๋ไป๋ยังไม่ทันขาดคำ ซีเหมินอวิ๋นอี้ก็ถีบประตูพังไปแล้ว
ในห้องมีคนทั้งหมดสี่คน ชายสามหญิงหนึ่ง
ผู้ชายอายุประมาณสามสิบสี่สิบขึ้นไปทั้งนั้น บนร่างมีคลื่นพลัง เป็นผู้ฝึกยุทธ์
ผู้หญิงสวมชุดยูนิฟอร์ม เป็นพนักงานโรงแรม
พนักงานสาวถูกผู้ชายสองคนจับแขนกดไว้บนโซฟา ส่วนอีกคนกำลังจับขวดเหล้ากรอกใส่ปากเธอ พลางสบถด่า
“นังแพศยา ให้แกมาเป็นเพื่อนดื่มเหล้าพวกฉันนี่คือให้เกียรติ ที่แท้ก็ไม่รู้จักบุญคุณ กินซะเถอะ...”
พนักงานสาวน้ำตาไหลพราก ดิ้นรนสุดชีวิต แต่เธอเป็นคนธรรมดา จะหลุดจากพันธนาการของผู้ฝึกยุทธ์สองคนได้ยังไง
สามคนนี้ดื่มหนักกันหมด หน้าแดงก่ำเหมือนตับหมู ปฏิกิริยาตอบสนองช้า
ซีเหมินอวิ๋นอี้ถีบประตูเข้ามาถึงในห้องแล้ว พวกมันถึงเพิ่งรู้ตัว หันขวับมามอง แล้วตะคอกด่า “พวกแกเป็นใคร รีบไสหัวออกไป”
“ไอ้สวะ” ถังเป่าเอ๋อร์หน้าตึงเครียด
ซีเหมินอวิ๋นอี้ตะโกนลั่น “ปล่อยสาวคนนั้น แล้วให้ข้ามา”
คิ้วใบหลิ่วของเหลยมู่มู่ขมวดเล็กน้อย ร่างก็พุ่งออกไปแล้ว
หมัดหนึ่งซัดออกไป แสงหมัดคำรามดังหวีดหวิว
ชายที่ถือขวดเหล้ายังไม่ทันรู้ตัว ก็ถูกหมัดหนึ่งซัดกระเด็น ทั้งคนกระแทกกำแพง กระดูกหักเส้นเอ็นฉีก สลบไปตรงนั้น