ทั่วทั้งพื้นที่เงียบกริบ
ทุกขุมกำลังต่างตกตะลึงในพลังฝีมือของอูชีหวง เสียงกึกก้องถึงท้องฟ้า
อูชีหวงพอใจมากกับอำนาจข่มขวัญที่ตัวเองสร้างขึ้น สีหน้าหยิ่งยโสกวาดตามองเหล่าผู้ฝึกยุทธ์ที่เป็นมนุษย์เบื้องล่าง ในใจแฝงไว้ด้วยความดูถูก
มนุษย์ ช่างเป็นเหมือนมดปลวกจริง ๆ
เทียบกับแดนเซียนและเผ่าต่างถิ่นของพวกเขา มนุษย์อ่อนแอจนน่าเวทนา
หากไม่ใช่เพราะอู๋ไป๋กับคนอีกไม่กี่คน พวกเขาไม่จำเป็นต้องจัดการประชุมสังกัดใหญ่นี้ด้วยซ้ำ
ภูเขางามแม่น้ำชื่อดัง ถ้ำสวรรค์แดนมงคล พวกเขายึดก็ยึดไปแล้ว ใครกล้าปริปาก?
“ทุกท่านคงยังไม่เข้าใจความหมายของการประชุมสังกัดใหญ่ครั้งนี้ใช่ไหม?”
อูชีหวงพูดเสียงดัง
ขุมกำลังมนุษย์เบื้องล่างพูดกระซิบกระซาบกัน บางคนรู้แล้ว แต่ส่วนใหญ่ยังไม่รู้ ที่มาประชุมสังกัดใหญ่ก็แค่เข้าร่วมด้วยความอยากรู้
อูชีหวงพูดเสียงดังลั่นว่า “บัดนี้ พลังปราณฟ้าดินฟื้นคืน พวกท่านรู้ไหมเหตุใดปราณจึงทะลักขึ้นมา นั่นก็เพราะพวกเราหมู่บ้านเกิดใหม่ได้ทำลายผนึกบางส่วนลง จึงทำให้พลังปราณฟื้นคืน”
“พวกเราหมู่บ้านเกิดใหม่ มีเพียงอุดมการณ์เดียว คือแสวงหาชีวิตยืนยาวให้แก่ผู้ฝึกยุทธ์ใต้หล้า”
“พลังปราณฟื้นคืน พวกเราชาวแดนเซียน รวมถึงมิตรต่างถิ่น ได้เข้ายึดครองภูเขางามแม่น้ำชื่อดัง ถ้ำสวรรค์แดนมงคลบางแห่ง บางคนในใจไม่พอใจอย่างมาก จงใจเป็นปรปักษ์กับเรา”
“ท่านทั้งหลาย ไม่ว่าพวกเราแดนเซียน หรือมิตรต่างถิ่น ล้วนไม่ใช่ศัตรูของพวกท่าน ข้ามาเพื่อช่วยพวกท่าน”