เสี่ยวชิงและซีเหมินอวิ้ยต่างสุดฝืนขับเคลื่อนพลังส่งเข้าสู่ร่างของอู๋ไป๋
ทั้งสองใจร้อนจะตาย
เพราะร่างของอู๋ไป๋ถูกเกราะจอมยุทธ์จักรพรรดิคลุมทั้งตัว มองไม่เห็นสภาพตอนนี้ของเขาเลยสักนิด
“เฮ้ย เฒ่าอู๋ไม่ตายอยู่ใช่ไหมเนี่ย”
ซีเหมินอวิ้ยเอ่ยความกังวลออกมา
รักษากันมานานขนาดนี้ อู๋ไป๋ก็ไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองแม้แต่น้อย
เสี่ยวชิงมองข้ามหน้าไปหนึ่งครั้ง “หุบปากเน่าๆ ของนายไปได้แล้ว”
ดีตรงที่ไม่นาน เกราะจอมยุทธ์จักรพรรดิบนร่างอู๋ไป๋ก็ค่อยๆ จางหายไป
เสี่ยวชิงและซีเหมินอวิ้ยต่างยินดีสุดขีด นี่แปลว่าอู๋ไป๋ยังมีชีวิตอยู่
หน้าของอู๋ไป๋ซีดขาวราวกระดาษ มุมปากเปื้อนเลือด ทั้งร่างอ่อนแอสุดขีด
“เฒ่าอู๋ นายเป็นยังไงบ้าง”
อู๋ไป๋ยิ้มขื่น “บาดเจ็บหนัก”
“จะตายไหม”
อู๋ไป๋ “……”
“เสี่ยวชิง ตบมันให้ฉันหน่อย”
เสี่ยวชิงก็เชื่อฟังดี สั่งประเดี๋ยวเดียวก็เตะซีเหมินอวิ้ยกระเด็นไปไกล
ร่างของอู๋ไป๋ระอบเข้าสู่พื้นที่ชีวิตและความตาย
พอออกมาอีกครั้ง สภาพก็ดีขึ้นมาก
กระดูกที่หักและเส้นเอ็นที่ขาดได้เชื่อมต่อกันใหม่แล้ว แต่บาดแผลครั้งนี้หนักหนาเกินไปจริง ต้องพักฟื้นอีกหลายวัน
เสี่ยวชิงมองอู๋ไป๋ “นายเห็นอะไร?”
ที่อู๋ไป๋โดนโลงศพหินชนจนกระเด็น เพราะเขาเผลอเซื่องไปชั่วขณะ
อู๋ไป๋มีประสบการณ์การต่อสู้มากมาย ย่อมไม่มีทางพลาดพลาดแบบนี้ในระหว่างการต่อสู้ คำอธิบายเดียวที่เป็นไปได้คือเขาเห็นบางสิ่งที่เหลือเชื่อเกินคาดในตอนนั้น