เมื่อดาบฮุ่นตุ้นฟันเข้าใส่หุ่นดินหนึ่งในนั้น อู๋ไป๋ก็เหวี่ยงขาแบบเตะโค้งพุ่งเข้าใส่หุ่นดินอีกตัวอย่างรุนแรง
“เปรี้ยง!!!”
หุ่นดินแตกกระจาย
เงาร่างหนึ่งถูกกระแทกพุ่งออกไปอย่างอาการไม่เป็นท่า
“ซี๊ด!!!”
แรงสยองทำให้จี้เหวินอานกระแทกพื้นกลิ้งไปหลายรอบ หัวหมุนตาลาย
ซี่โครงหักสองซี่ เขายื่นมือลูบดูแล้วเจ็บจนสูดปากเย็นๆ ไม่หยุด
เขาเงยหน้าขึ้นมองอู๋ไป๋อย่างตกตะลึง “นายรู้ได้ไงว่าเป็นฉัน?”
อู๋ไป๋ยิ้ม “เดาสิ?”
จี้เหวินอานกดมือลงที่เอว มีเสียงกร๊วกสองครั้ง กระดูกที่หักก็ต่อกลับเข้าที่
เจ็บจนหน้าผากเหงื่อซึม
แล้วเขามองอู๋ไป๋ สีหน้าจริงจังขึ้น “ดูท่าไม่ลงมือจริงสักหน่อย คงโดนนายดูถูกแล้ว”
อู๋ไป๋แซว “ไง ไม่ปั้นหุ่นดินต่อเหรอ?”
“ปั้นหุ่นดินก็เพื่อเล่นกับเด็ก ตอนนี้เข้าใจแล้วว่ามันไม่เหมาะกับนาย”
“บึม!!!”
พลังสยองพวยพุ่งออกมาจากร่างจี้เหวินอาน
พื้นดินสั่นไม่หยุด ก้อนหินกลิ้งระเนระนาด
ชั่วขณะนั้น ยักษ์หินสูงร้อยเมตรโผล่ขึ้นมาจากพื้น
ยักษ์หินพุ่งชนอู๋ไป๋เข้ามาเหมือนภูเขาทั้งลูก
อู๋ไป๋หัวเราะเย็น!
ศรพิฆาต
ลูกศรยาวร้อยเมตรพุ่งออกไปพร้อมเสียงคำรามสยอง ปักเข้ากลางอกยักษ์หิน
“บึม!!!”
การระเบิดใหญ่สะเทือนฟ้าดิน เศษหินปลิวกระจาย ฝุ่นควันและคลื่นดินพวยพุ่ง พื้นแตกร้าวไปทั่ว
อู๋ไป๋ขะเบื้องนิดหน่อย ทำไมอ่อนแอขนาดนี้?
จี้เหวินอานคืออันดับหนึ่งของทำเนียบราชันสวรรค์ ความสามารถของเขาย่อมไม่มีแค่นี้แน่นอน
“วูบ!!!”
ร่างอู๋ไป๋วาบหาย ทะลุผ่านพายุไป