"บอกเลยนะหวู่ นายเท่มาก ตอนนั้นยิงธนูดอกเดียวเสียบพวกจอมเซียนระดับเซียนจวินเป็นพวงถังหูลู่ เท่จนไม่มีกฎหมายไหนจะรองรับ"
ซีเหมินหยุนอี้หัวเราะแป้นด้วยท่าทางซื่อๆ หาข้ออ้างสุดโก้มาแก้ตัว
อู๋ไป๋เหลือบตาขึ้นฟ้าอย่างอ่อนใจ แล้วก็ไม่อยากเสียเวลาถี่ถอนกับเขา
"พักกันหน่อยดีกว่า!"
อวี่อู๋ซินบอกไว้แล้วว่าสำนักเสินซวงไม่ได้วางกำลังคนไว้แค่จุดนี้ ทางข้างหน้ายิ่งจะเดินยาก
ถ้าอยากรอดออกไปจากที่นี่ ต้องฟื้นฟูสภาพให้ดี
ทั้งสามคนพักกันสักพัก!
อู๋ไป๋ดึงเสียวชิงและซีเหมินหยุนอี้เข้าไปเก็บไว้ในโลกชีวิต-ความตาย
จากนั้นเขาเดินทางเพียงลำพัง สวมชุดเกราะจอมยุทธ์จักรพรรดิคุ้มกาย มือกำดาบฮุ่นตุ้น เหาะตรงไปยังจุดหมายอย่างรวดเร็ว
พอไปถึงกลางทางที่กุยฉีลี่ อู๋ไป๋ก็เบรกหยุดกึก
เพราะมีร่างหนึ่งขวางทางเขาไว้
อีกฝ่ายนุ่งชุดผ้าไหมหรูหรา หน้าตาอยู่ในช่วงวัยกลางคน ใบหน้าค่อนข้างหล่อเนี้ยบ แววตาทั้งทะนงและมั่นใจ
อู๋ไป๋สะดุ้งเฮือก แผ่ญาณออกไปสำรวจ ยืนยันว่ารอบด้านไม่มีใคร เหลือเพียงชายวัยกลางคนคนนี้
"นายมารอฉัน?"
ชายวัยกลางคนพยักหน้าเบาๆ มองอู๋ไป๋แล้วกล่าวว่า "ได้ยินชื่อเสียงมานาน วันนี้ได้เห็นตัวจริงถือว่าเป็นบุญสามชาติ ผมจี้เหวินอาน"
มุมปากอู๋ไป๋ยกขึ้นเล็กน้อย "ระดับการบำเพ็ญของนายแข็งแกร่งมาก แต่จะมาคนเดียวเพื่อฆ่าฉัน ก็เห็นแก่ตัวเองเกินไปหน่อยนะ!"
จี้เหวินอานคนนี้แข็งแกร่งจริง ลมหายใจพลังยังหนาแน่นกว่ายายอันฮวาอีก แต่ก็ยังไม่ถึงขั้นครึ่งก้าวแห่งจักรพรรดิ