ชายชุดคลุมดำเห็นดังนั้นก็ปล่อยเสียงหัวเราะเยาะแหลมผ่าว
อู๋ไป๋อับอายจนขุ่นเคือง โกรธจัดว่า "หัวเราะบ้าอะไรวะ ของศึกถูกฉันปล้นไปแล้วยังมีหน้าหัวเราะอีก"
ว่าแล้วก็เก็บขลุ่ยกระดูก ยิงธนูใส่ไปหนึ่งนัดทันที
"ให้มันหัวเราะสิ"
ชายชุดคลุมดำส่งเสียงหึหึเย็นชา แล้วหนีกระเจิงอย่างบ้าคลั่ง
อู๋ไป๋ไล่ตามแน่นปึกไม่ยอมปล่อย
"หนูซีเหมิน ฉันจะดูว่านายจะทนไหวอีกนานแค่ไหน"
อู๋ไป๋เยาะเย้ย
หนึ่งชั่วยามผ่านไป
ชายชุดคลุมดำหน้าซีดเผือด ในใจตื่นตระหนกยิ่ง การบำเพ็ญของเขาถูกดูดกลืนไปมากเกินไป เริ่มจะทนไม่ไหวแล้ว
เขาไม่เข้าใจ ว่าทำไมอู๋ไป๋ยังมีแรงเหลือเฟือแบบนี้
เขารู้ดีว่า ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป ตัวเองต้องตายแน่นอน
เขาจึงพุ่งตรงลงสู่พื้นดิน
อู๋ไป๋ก็ตามลงไปด้วย
ข้างใต้เป็นเมืองที่พังทลาย รกร้างไปด้วยซากปรักหักพังทั่วทุกทิศ
ชายชุดคลุมดำแอบซ่อนตัวเองไว้
มุมปากอู๋ไป๋เล็กน้อยยกขึ้น ญาณของเขาล็อกเป้าฝ่ายตรงข้ามไว้แน่นหนา ชายชุดคลุมดำซ่อนอยู่ตรงไหน เขาเห็นชัดเจนหมดทุกอย่าง
"เจ้าตัวนี่มันหนูของจริงเลย หนีก็เก่งชะมัด พริบตาเดียวหายตัวไปเลย"
"หนูซีเหมิน ออกมาเดี๋ยวนี้ แม้นายจะหลบอยู่ในรูหนู ฉันก็หาเจอได้"
อู๋ไป๋ตะโกนดังลั่นไปพร้อมกับระวังภัยรอบด้าน แต่เท้ากลับเดินเข้าไปเรื่อย ๆ ที่กำแพงพังทรุดโทรมหลังหนึ่ง
ชายชุดคลุมดำกำลังซ่อนอยู่หลังกำแพงพังนั้น
เขาเอียงหูฟัง มุมปากแฝงรอยยิ้มเหี้ยม พร้อมจะลอบโจมตีอู๋ไป๋
แต่เขาไม่รู้เลยว่าทุกการเคลื่อนไหวของตัวเอง อยู่ในการรับรู้ของญาณอู๋ไป๋ทั้งหมด
ไม่นาน อู๋ไป๋ก็อยู่ห่างจากกำแพงไม่ถึงหนึ่งเมตร
"หนูซีเหมิน นายหลบไปไหนล่ะ ออกมาสิ"
ชายชุดคลุมดำที่ซ่อนอยู่หลังกำแพงเต็มหน้าด้วยรอยเหี้ยมโหด พลังในอุ้งมือหนาแน่นขึ้น กำลังจะลอบโจมตี
แต่พอดีจังหวะนั้น อู๋ไป๋หล่อหลอมหอกสายฟ้ายาวขึ้นในมือ แล้วฟันกลับหลังหนึ่งที รวดเร็วปานสายฟ้าฟาดทะลุกำแพงเข้าไป