ชายชุดคลุมขาวอดกลั้นไม่ได้อีกต่อไป ส่งเสียงดุดันลั่น แกว่งมือขึ้น ไม้ขาวสั้นในมือเปลี่ยนเป็นแสงสีขาวพุ่งเข้าหาด้านหลังของอู๋ไป๋
อู๋ไป๋ขยับตัวไปด้านข้าง หลบหลีกอย่างฉับพลัน
ไม้ขาวสั้นฟันพลาดเป้า พุ่งตรงมาหยุดอยู่เบื้องหน้าอู๋ไป๋
ในสิ่งที่อู๋ไป๋ไม่ทันคิดคือ ไม้ขาวสั้นถูกพันรอบด้วยผ้าไหมขาว ผ้าไหมขาวนั้นคลายแผ่ออกมาทันที โบกสะบัดอย่างดุร้ายราวกับงูเหลือมสายแล้วสายเล่าพุ่งเข้าโอบรัดเขามา
ความเปลี่ยนแปลงที่ฉับพลันนี้ แม้แต่อู๋ไป๋ก็ตกใจไม่น้อย
เขารีบหุบปีก ร่างเงาหายวูบดั่งภูตผี สวนทะลุกลางผ้าไหมขาวที่บิดพลิ้วอย่างบ้าคลั่ง
ชายชุดคลุมขาวส่งเสียงหึหึในลำคอ ยื่นมือขึ้นอีกครั้ง ตะปูสิบกว่าดอกเปลี่ยนเป็นริ้วแสงเย็นเจียวพุ่งเข้าหาอู๋ไป๋
“บึ้ม!”
พลังบ้าคลั่งดุดันแผ่ซ่านออกจากร่างอู๋ไป๋
ผ้าไหมขาวที่บิดพลิ้วถูกแรงสั่นสะเทือนกระเด็นออกไป แต่ตะปูที่พุ่งมาจากเบื้องหลังกลับเจาะทะลุพลังของเขา พุ่งเข้าหาด้านหลังโดยหลบไม่มีทางหลบ
มุมปากชายชุดคลุมขาวเผยรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม
แต่วินาทีถัดมา รอยยิ้มนั้นกลับแข็งค้าง
เพราะอู๋ไป๋หายไปอย่างกะทันหัน
เขาพยายามสัมผัสรับรู้อย่างละเอียด แต่กลับตรวจจับสัญญาณของอู๋ไป๋แม้แต่นิดเดียวไม่ได้
อู๋ไป๋เข้าสู่มิติชีวิตและความตายแล้ว
ฟ้าสว่างดินมืด
หยดฝนสีน้ำนมตกลงมาจากฟากฟ้า
สรรพชีวิตงอกงาม
พลังที่เขาสูญเสียไปกำลังฟื้นคืนด้วยความเร็วที่น่าตกตะลึง
มิติชีวิตและความตายนี้ ไม่เพียงแค่แย่งพลังของผู้อื่น แต่ยังทำให้ตัวเองฟื้นกลับสู่จุดสูงสุดได้อย่างรวดเร็วอีกด้วย
เหตุผลที่เขาเลือกใช้ตอนนี้ก็เพราะอยากหลอกล่อให้อีกฝ่ายเปิดปาก
แต่ชายชุดคลุมขาวกลับปิดปากแน่นิ่ง ไม่ยอมปล่อยข้อมูลอะไรที่มีประโยชน์ออกมาแม้แต่น้อย
ภายนอก ชายชุดคลุมขาวโบกมือ ผ้าไหมขาวหดตัวกลับ ไม้ขาวสั้นบินกลับมาอยู่ในมือเขา
“ออกมาเดี๋ยวนี้!”
ชายชุดคลุมขาวตะโกนดังลั่น
ทันใดนั้น เขารู้สึกเย็นวาบที่ด้านหลัง ขนทั่วร่างลุกชัน หมุนตัวกลับอย่างรวดเร็ว ไม้ขาวสั้นในมือกวาดพลังบ้าคลั่งเข้าหาเบื้องหลัง
“ต๊าง!”
ไม้ขาวสั้นปะทะกับดาบใบกว้างโดยไม่มีการเล่นลูกเล่น เสียงทุ้มดังกึกก้อง คลื่นกระแทกพุ่งกระจายไปรอบทิศอย่างบ้าคลั่ง