"มนุษย์ นี่คือเขานกยูง เป็นถิ่นของเผ่านกยูง พวกเจ้าบังอาจบุกรุก อยากตายหรือไง?"
นกยูงตัวหนึ่งยาวสามสิบกว่าเมตรลุกขึ้นยืน ร่างมหึมาสร้างแรงกดดันอย่างรุนแรง มันตวาดเสียงดุ
ซีเหมินอวิ๋นอี้หัวเราะเยาะอย่างดูถูก: "พวกสัตว์มีขนอย่างพวกแกนี่ตลกจริง ครอบครองภูเขาและแม่น้ำของพวกเรา แล้วยังกล้าเปลี่ยนชื่ออีก"
"ภูเขารูปห่านยิ่งใหญ่สง่างามขนาดไหน? ภูเขานกยูงนี่มันอะไรกัน เชยสุด ๆ พวกแกตั้งชื่อเป็นไหม?"
นกยูงส่งเสียงแหลม: "มนุษย์ต่ำต้อย ตอนนี้ที่นี่ถูกเผ่านกยูงข้ายึดครองแล้ว ก็เป็นถิ่นของเผ่านกยูงข้า"
"ถิ่นของเผ่านกยูงแก? ข้าอนุญาตแล้วหรือ?"
แสงสีขาววาบขึ้นในมือซีเหมินอวิ๋นอี้ พัดหยกขาวปรากฏในมือ เขาหัวเราะเยาะ: "ให้โอกาสแกพูดใหม่นะ? ที่นี่คือภูเขาอะไร?"
นกยูงส่งเสียงหัวเราะประหลาด: "พี่น้องเห็นไหม? มนุษย์ต่ำต้อยนี่ขู่ข้า พวกบอกทีว่าข้าควรทำยังไง?"
"มนุษย์ต่ำต้อย พวกแกแค่นี้ ไม่พอเสียบฟันพวกข้าหรอก ตอนนี้คุกเข่าให้พวกข้าเดี๋ยวนี้ ไม่งั้น..."
พูดไม่ทันจบ ดาบใหญ่ในมืออู๋ไป๋ก็พุ่งออกไปพร้อมกับแรงลมที่น่ากลัว
นกยูงตกใจมาก อ้าปากกว้าง พลังงานสีเขียวรวมตัวในปาก
"ตูม!"
มันอยากโต้กลับ แต่เวลารวมพลังนานเกินไป ลงมือช้าเกินไป
ดาบใหญ่หนักแสนชั่งพุ่งเข้าปากมันโดยตรง ระเบิดพลังงานที่มันเพิ่งรวมตัวออก เสียงระเบิดทื่อๆ ดังขึ้น เลือดเนื้อกระจาย สมองมหึมานั่นระเบิดแหลกเหลว
ศพขนาดเท่าภูเขาล้มลงกับพื้น เสียงดังสนั่น ภูเขาและพื้นดินสั่นสะเทือน