ชายหนุ่มเห็นดังนั้น ยิ่งโกรธขึ้นไปอีก
"เซี่ย!"
ดาบยาวถูกเหน็บออกจากฝัก คมดาบแผดเย็น แทงมาเพียงหนึ่งที
ดาบราวกับงูพิษแผดพาน พร้อมเสียงซ่าแหวกอากาศ แทงเข้าหาม่านพลังกั้น
แต่ใครจะไปคิดว่า ม่านพลังกั้นกลับเปิดออกเสียเอง
ชายหนุ่มแทงไม่โดน เก็บแรงไม่อยู่ พุ่งทะลุไปถึงบนเรือใหญ่
"เหอะเหอะ!"
ซีเหมินยุนยี่ยิ้มเหี้ยม แล้วพุ่งเข้าชนทันที แปลงร่างออกมาหลายร่าง
ชายหนุ่มอึ้งงัน แยกไม่ออกว่าร่างไหนคือตัวจริงของซีเหมินยุนยี่
ก็ตรงนั้นแหละ มีเสียงโป๊ะดังขึ้น
ความเจ็บปวดจี๊ดขึ้นจากท้ายทอย ชายหนุ่มกรีดร้องลั่น ตามืดมิด ราวกับคนเมาสุรา ร่างสั่นเทสะเทื่อนไปมา
"ไอ้ลูกอกตัญญู ยังไม่มาคุกเข่าต่อหน้าพ่ออีกเหรอ"
โป๊ะเสียงดัง ชายหนุ่มทนไม่ไหว ล้มลงคุกเข่าตามคำสั่ง
"ลูกไม่สอน พ่อก็ผิด ก็พ่อแหละที่ไม่ได้สั่งสอนลูกไม่กตัญญูอย่างเจ้า งั้นก็ให้อภัยพ่อเถอะ แล้วไปหล่อหลอมใหม่เถอะ"
"หยุดเดี๋ยวนี้"
ชายชราบนหลังสิงโตส่งเสียงคำรามเท้าเลือดตะโกนด้วยความโกรธ
"ไอ้แก่ ไปไกล ๆ นั่นเถอะ ข้าสั่งสอนลูกตัวเอง มันเกี่ยวอะไรกับแก"
ซีเหมินยุนยี่ยิ้มเยาะให้เขา ชั่วร้ายและน่าสะพรึง แล้วเสียงโป๊ะดังขึ้น เขาฟาดอิฐลงบนหัวชายหนุ่มจนแตกละเอียด
ชายหนุ่มแม้แต่จะครางก็ไม่มีเสียง ล้มลงนุ่มเป็นเป้า ตายสนิทยิบ
พลังอาถรรพ์น่าสะพรึงแผ่ซ่าสองจากชายชราทั้งสี่ ปั่นป่วนหมอกบริเวณรอบ ๆ จนม้วนไปมา
ชายหนุ่มอีกสองคนหน้าซีดเผือด ใจสั่นขวัญผล็อย
"กล้าหาญนักนัก กล้าฆ่าคนของตระกูลหม่าข้า ข้าจะทำให้แกอยู่ไม่ตายไปไม่เป็น"
ชายชราหนึ่งคนแจ้นตาด้วยความเย็นชา ตะโกนด้วยความโมโห
"ชิงเอ๋อ ปราบสิงโตส่งเสียงคำรามเท้าเลือดตัวนั้น"
อู๋ไป๋ส่งเสียงลับไปยังชิงหลวน
ชิงหลวนพยักหน้านิด ๆ แสงแดดอมเขียวพุ่งทะลักจากตัว แล้วกดดันลงบนสิงโตส่งเสียงคำรามเท้าเลือดทันที
แรงกดดันทางสายเลือด
สิงโตส่งเสียงคำรามเท้าเลือดทันใดนั้นเลือดลมไหลย้อนทาง ขนทั่วตัวลุกชันทีละเส้น ร่างแข็งทื่อ หายไปจากความดุร้ายเมื่อครู่ จนแม้แต่ปีกก็แผดไม่ไหว ร่วงหล่นจากกลางอากาศลงมาทันที
คนทั้งหลายบนหลังมันเสียหลักชั่วขณะ ตกตะลึงไปชั่ววูบ
อู๋ไป๋รอจังหวะนี้มาตลอด ร่างปรากฏอยู่นอกเรือใหญ่แล้ว ฟันดาบลงจากอากาศใส่ฝ่ายตรงข้าม