"ขอให้ทุกท่านโชคดี เราพบกันสองชั่วยาม!"
เย่หลินเจียงไม่รอให้เรือใหญ่จอดนิ่ง ก็พาคนเหินลงจากเรือ เหยียบผืนน้ำทะเลแล้วรีบจากไปอย่างรวดเร็ว
ซีเหมินอวิ้นอี้ดูถูก ทำปากขมวด: "ดูท่าทางมันน่ะ เหมือนหมาบ้าเลย ทำเป็นเหมือนมันจะชนะได้ยังไง"
ทุกคนก็รู้ว่าซีเหมินอวิ้นอี้ปากจัด ต่างก็ไม่พูดอะไร
เย่เต๋อชิวค้อมมือให้ทุกคน
"ทุกท่าน เวลาจำกัด งั้นพวกเราก็ไปก่อน แล้วเจอกัน!"
พูดจบ ก็พาคนกระโดดลงเรือ เหยียบผืนน้ำทะเลแล้วรีบจากไปอย่างรวดเร็ว
แม่ทัพคนอื่น ๆ ก็พาคนจากไปทีละกลุ่ม
โม่ซิงเยว่เดินเข้ามา สายตาจ้องไปที่อู๋ไป๋ ยิ้มหวานราวกับดอกไม้: "ไปด้วยกันไหม?"
"ไม่ต้อง!" อู๋ไป๋ไม่แม้แต่จะคิด ปฏิเสธทันที
โม่ซิงเยว่ไม่แปลกใจแม้แต่น้อย ยิ้มบาง ๆ พูด: "พวกนายไม่ได้คิดจะล่าคนเงือกจริง ๆ ใช่ไหม?"
อู๋ไป๋ขมวดคิ้วถาม: "มีปัญหาอะไรหรือ?"
"คนเงือกแข็งแกร่งและโหดร้าย แถมหายากอีกต่างหาก ทะเลเทียนมัวมีสัตว์ทะเลทรงพลังเยอะแยะ อย่าไปจ้องแต่คนเงือกเลย"
อู๋ไป๋ฮึมเบา ๆ สีหน้าเรียบเฉย
โม่ซิงเยว่มองปฏิกิริยาของอู๋ไป๋ ทำท่าเหมือนเจ็บปวดมาก
"อู๋ไป๋ ทะเลมันอันตราย ดูแลตัวเองด้วย"
"อีกอย่าง ถ้าพวกนายโชคดีได้เจอคนเงือกจริง ๆ อย่าได้ปล่อยมันไปเด็ดขาด"
อู๋ไป๋มองนาง พูด: "ทำไมล่ะ?"
"เพราะไข่มุกเงือกในตัวคนเงือก มีประโยชน์ต่อการฝึกฝนอย่างบอกไม่ถูก เป็นสมบัติที่หายากยิ่งกว่าทองคำเป็นหมื่น"
สายตาของอู๋ไป๋และพวกพลุ่งขึ้นเล็กน้อย