เช้าวันรุ่งขึ้น
อู๋ไป๋กับพวกจัดการปัญหาอาหารเช้าด้วยตัวเองเรียบร้อย
กินข้าวเช้าไปได้ไม่นาน มอซิงเยวี่ยก็ส่งคนมารับแล้ว
อู๋ไป๋กับพวกเดินมาถึงใกล้เต็นท์ของมอซิงเยวี่ย
เย่หลินเจียงกับพวกก็มาถึงแล้ว
วันนี้เป็นวันที่แม่ทัพทั้งเจ็ดออกทะเลล่าสัตว์
อู๋ไป๋ทำให้คนโกรธไปหมดแล้ว ทุกคนเห็นอู๋ไป๋มาก็ทำเหมือนไม่เห็น
อู๋ไป๋ก็ไม่ใช่คนที่จะไปยื่นแก้มให้เขาตบเองอยู่แล้ว
เป้าหมายของเขาคือการทำลายพันธมิตรเจ็ดอาณาเขต ไม่ได้มาเพื่อหาเพื่อน
มีเพียงมอซิงเยวี่ยที่แอบยิ้มให้อู๋ไป๋ แต่นั่นก็เหมือนการโยนบุหรี่ให้คนตาบอด อู๋ไป๋เมินเฉยไปเลย
"ทุกท่าน เวลาไม่มากแล้ว ไปที่ชายทะเลกันเถิด"
มอซิงเยวี่ยเอ่ยปาก
ครึ่งชั่วโมงต่อมา กลุ่มคนมาถึงชายทะเล
อู๋ไป๋มองผืนทะเลที่ซัดคลื่นปั่นป่วน ได้ยินมอซิงเยวี่ยพูดว่า "ทุกท่าน ตามกฎเดิม เวลาล่าสัตว์สองชั่วโมง ใครล่าสัตว์ทะเลที่แข็งแกร่งที่สุดได้เป็นผู้ชนะ"
การแข่งขันแบบนี้ ไม่ใช่แค่เพื่อชิงรางวัล แต่เพื่อแสดงความสามารถของแม่ทัพทั้งเจ็ดด้วย
พูดง่ายๆ คือเกี่ยวกับเกียรติยศ ทุกคนจะทุ่มสุดตัว
มอซิงเยวี่ยเดินไปที่ชายทะเล มือมีแสงวาบหนึ่ง เรือลำเล็กขนาดเท่าฝ่ามือปรากฏขึ้นกลางมือ
เรือลำเล็กพุ่งออกจากมือ ร่อนลงบนผิวน้ำ
เห็นแสงสีสวยงาม เรือลำเล็กโตขึ้นตามลม ในพริบตากลายเป็นเรือใหญ่
ซีเหมินหยุนอี้อ้าปากค้าง: "...เว้ย! นี่สมบัติอะไรเนี่ย?"