ซีเหมินอวิ๋นอี้มองอู๋ไป๋แล้วโวยวายว่า “ท่านอู๋ ข้าว่าตอนนี้แดนเทพอะไรนั่นไม่สำคัญหรอก สิ่งสำคัญคือต้องหาให้ได้ก่อนว่าผู้หญิงที่หน้าเหมือนภรรยาเก่าท่านคนนี้คิดจะทำอะไรกันแน่?”
“ที่พวกคุณคุยกันเมื่อกี้ ก็เป็นแค่การคาดเดา ไม่มีหลักฐานอะไรมาสนับสนุนสักนิด”
อู๋ไป๋กับเสี่ยวชิงมองหน้ากัน
เสี่ยวชิงพูดว่า “ข้าว่าซีเหมินพูดถูก ตอนนี้เราไม่มีหลักฐาน ยังไงก็เป็นแค่การคาดเดา”
“ตอนนี้สิ่งสำคัญที่สุดคือต้องหาให้ได้ก่อนว่าผู้หญิงคนนี้กำลังเล่นอะไรอยู่? แค่รู้จุดประสงค์ของนาง เราถึงจะคิดแผนรับมือได้”
อู๋ไป๋ยิ้มขมขื่น
“ข้าก็รู้แก่ใจดี”
“แต่พวกเจ้าไม่รู้หรอก ผู้หญิงคนนี้รับมือยากจริง ๆ ข้าเจอนางมาสองครั้ง ถามเซ้าซี้เท่าไรก็ไม่ได้เรื่องมีประโยชน์ออกมาแม้แต่น้อย”
ซีเหมินอวิ๋นอี้ลูบคาง พูดว่า “ดูท่าจะเหลืออยู่แค่วิธีเดียวแล้ว”
“วิธีอะไร?” อู๋ไป๋ถาม
ซีเหมินอวิ๋นอี้ทำท่าทางหลักแหลม “ไม้ตายหนุ่มหล่อ คราวนี้ท่านคงต้องขายเรือนร่างแล้ว”
อู๋ไป๋: “……”
เขารู้อยู่แล้ว ไอ้หมอนี่ต้องไม่พูดอะไรดี ๆ ออกมาแน่
“ท่านอย่าเพิ่งกลอกตาไปมาเลย ท่านอู๋ ความหล่อก็เป็นอาวุธชั้นดีอย่างหนึ่ง ใช้ให้ดีก็ได้ผลล้ำเลิศ ท่านกลับไปใช้หน้าตาจริง ๆ ของท่าน ล่อให้นางหลงใหล ข้าไม่เชื่อหรอกว่านางจะไม่เผยพิรุธ”
อู๋ไป๋มุมปากกระตุก เป็นแผนบ้าบออะไรกัน
ใครจะรู้ว่าเสี่ยวชิงกลับพูดอย่างจริงจังว่า “ก็เป็นวิธีที่ดีไม่เลวเลยนะ”
“พวกเจ้า…” อู๋ไป๋หมดคำจะพูด