“เถี่ยฉุย จิตวิญญาณเทพตนนี้ไม่ใช่ของธรรมดา มั่นใจไหม?”
เถี่ยชุ่ยจ้องมองอีกฝ่าย “เจ้านาย นี่คือจิตวิญญาณเทพที่สมบูรณ์ แถมยังทรงพลังมาก......ทรงพลังกว่าจิตวิญญาณของเทพบุตรตนนั้นซะอีก”
“นายชนะมันได้ไหม?”
เถี่ยชุ่ยกลืนน้ำลายเอื๊อกโดยไม่ทันตั้งตัว ทำหน้าเหมือนแมงดาเห็นเลือด
อู๋ไป๋ “.......”
เห็นปฏิกิริยาของเถี่ยชุ่ย อู๋ไป๋ก็ประเมินสถานการณ์ได้แล้ว
เขามองไปที่จิตวิญญาณเทพตนนั้น แล้วเอ่ยถาม “นายเป็นใคร?”
“ถอยออกไปจากที่นี่ ข้าจะไว้ชีวิตพวกเจ้า”
อีกฝ่ายตอบกลับคำของอู๋ไป๋ แต่สายตากลับจ้องแน่นอยู่ที่เถี่ยชุ่ย
อู๋ไป๋อดพูดไม่ได้ ตอบกลับอย่างไม่พอใจ “ฉันเข้ามาเองหรือไง?”
“ข้าปล่อยพวกเจ้าออกไปได้”
อู๋ไป๋กำลังจะเอ่ย ก็ได้ยินเสียงเถี่ยชุ่ยดังขึ้น “เจ้านาย เถี่ยชุ่ยหิวมาก!”
อู๋ไป๋ “.......”
ตัวกินจุบันนี่
ถ้าจำไม่ผิด ไม่นานมานี้เถี่ยชุ่ยเพิ่งกินจิตวิญญาณที่แตกกระจายตนหนึ่งที่ทรงพลังไป
อู๋ไป๋มองไปที่จิตวิญญาณตนนั้น แล้วหัวเราะเยาะ “ดึงฉันเข้ามาแบบไร้สาเหตุ แถมเกือบโดนหุ่นเชิดเกราะทองพวกนั้นสังหาร......ตอนนี้พูดแค่ประโยคเดียวก็อยากให้ฉันไป ยังทำท่าให้ทานอีก นายก็มองตัวเองสูงไปหน่อยนะ”
”เถี่ยฉุย ฝากมันไว้กับนาย”
“ขอบคุณเจ้านาย เจ้านายใจดีจริง ๆ!”
เสียงใสแหลมของเถี่ยชุ่ยดังขึ้นพร้อมกับที่ร่างนั้นพุ่งเข้าสังหารจิตวิญญาณตนนั้นทันที
แต่คราวนี้ เถี่ยชุ่ยทำต่างจากตอนเจอจิตวิญญาณเทพตนอื่น ๆ ปกติเจอจิตวิญญาณที่แตกกระจาย เถี่ยชุ่ยแค่ยิ้มโชว์ฟันขาวก็จบแล้ว
ตอนนี้ เถี่ยชุ่ยแปลงร่างเป็นดาบ พุ่งเข้าแทงอีกฝ่ายเหมือนสายแสง