อู๋ไป๋กลับถึงบ้าน ทุกคนอยู่กันพร้อมหน้า
"ทางภูเขาเฟิ่งหมิงจัดการเรียบร้อยแล้ว อีกไม่กี่วันพวกเราก็ย้ายไปอยู่ได้"
อู๋ไป๋รับชาร้อนที่หลินตั้นจวงส่งให้ จิบสองอึก "เรื่องย้ายบ้านฝากพวกคุณแล้วกัน ผมมีธุระ ต้องออกไปสักสองวัน"
"รอผมกลับมา แล้วค่อยออกเดินทางไปแดนมารทมิฬ"
ซีเหมินอวิ๋นอี้ถาม "เฒ่าอู๋ นายจะไปไหน ฉันไปด้วย"
"ไม่ต้อง แค่เรื่องเล็กน้อย นายอยู่ช่วยย้ายบ้านเถอะ"
พูดจบ อู๋ไป๋ก็ลุกกลับห้อง อาบน้ำ เปลี่ยนชุดสะอาด
หลังกินข้าวเที่ยง อู๋ไป๋ก็ออกเดินทางคนเดียว
พลบค่ำ เขามาถึงภูเขาหลงจี่ เข้าพบอ๋าวหวง
อ๋าวหวงสังเกตสีหน้าอู๋ไป๋ไม่ปกติ ถามด้วยความสงสัย "เกิดอะไรขึ้น"
"เฒ่าอ๋าว กระดูกของเสี่ยวจวี๋ถูกคนขโมยไป"
"เสี่ยวจวี๋?" อ๋าวหวงนึกครู่หนึ่ง "อดีตภรรยานายน่ะหรือ"
อู๋ไป๋พยักหน้าเล็กน้อย
เขามองอ๋าวหวง "หาพอจะเจอไหม"
อ๋าวหวงส่ายหน้า "ยาก"
"คนเป็นยังว่าได้ แต่คนตายลมปราณสลาย ไร้ร่องรอยให้ตาม"
กำปั้นของอู๋ไป๋กำแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว ข้อนิ้วซีดขาว
อ๋าวหวงเห็นดังนั้น "มีเบาะแสไหม"
อู๋ไป๋ส่ายหน้า "แม้แต่ตอนไหนกระดูกเธอหายไปข้ายังไม่รู้เลย ถ้าไม่ย้ายสุสาน ป่านนี้ก็ยังไม่รู้ว่ากระดูกเธอถูกขโมย"
"มีใครต้องสงสัยบ้าง"
"มี หมู่บ้านคืนชีพ แดนเซียน ชนต่างเผ่า... ทุกคนที่มีเรื่องกับข้า"
อ๋าวหวง "...ขอบข่ายการสงสัยของเจ้านี่กว้างเกินไป"