อู๋ไป๋ตัวแข็งทื่อ พบว่าขยับนิ้วยังยาก
กระดูก เส้นเอ็น ทุกรูขุมขนส่งความเจ็บปวดตรงสู่สมอง
อู๋ไป๋ร้องโอดโอยอย่างหมดหนทาง
เขารู้สึกว่าตัวเองใกล้ตายแล้ว
ไม่รู้ว่าร้อนหรือหนาว สรุปคือตอนนี้เขาปวดร้าวจนอยากตาย
สติของอู๋ไป๋ค่อย ๆ เลือนราง ความคิดถูกกลืนหายไปในความมืดมิดไม่สิ้นสุด
จบแล้ว กำลังจะตาย ตายแบบนี้ ไม่ยอมเลยจริง ๆ
ว่ากันว่าคนเราใกล้ตาย จะหวนนึกถึงชีวิตตัวเอง เห็นญาติพี่น้องทุกคน
ในความมืด เขาเห็นหลินตั้นจวง เห็นถังถังกับเจ้ากลมน้อย เห็นต้าฉ่าและชิงหลวน... ทุกคนยืนล้อมวงมองเขา พวกเขาหัวเราะกันอย่างมีความสุข
"สามี เรากลับบ้านกัน"
"พ่อจ๋า ถังถังกับเจ้ากลมน้อยคิดถึงพ่อมากเลยนะ"
"ตาเฒ่าอู๋ ในที่สุดเพื่อนก็เอาตัวเสี่ยวหย่ามาอยู่ด้วยได้แล้ว ฮ่า ๆ ๆ..."
"พี่อู๋ไป๋..."
ในเสียงเรียกแต่ละครั้ง พวกเขาต่างยื่นมือมาทางอู๋ไป๋
อู๋ไป๋ค่อย ๆ ลุกขึ้น เดินเข้าไปหาพวกเขา "ที่นี่ที่ไหน? ทำไมหนาวจัง? พวกคุณไม่รู้สึกหนาวเลยหรือไง?"
อู๋ไป๋เดินเข้าไป แต่พวกเขากลับถอยหลัง แล้วหมุนตัวเดินเข้าไปในความมืด
"พวกคุณจะไปไหน? เดี๋ยวฉันด้วยสิ"
อู๋ไป๋วิ่งตาม แต่ทุกคนก็หายไป
"เมีย ถังถัง ต้าฉ่า... พวกคุณอยู่ไหน?"
อู๋ไป๋ตะโกนเรียกอย่างลนลาน
แต่เหมือนโลกทั้งใบเหลือแค่เขาคนเดียว ความมืดและหนาวเหน็บไร้ที่สิ้นสุดล้อมรอบตัวเขา
หนาวจัง