อู๋ไป๋หันกลับไปมองชิมาชิมูระที่โกรธจนแทบคลั่ง ก่อนจะยิ้มเยาะอย่างดูแคลน จากนั้นจึงพุ่งตัวไปยังบริเวณที่มีผู้คนหนาแน่น
ชิมาชิมูระไล่ตามไม่ยอมปล่อย ความเร็วของเขาไม่ด้อยไปกว่าอู๋ไป๋เลย
อู๋ไป๋วิ่งสุดชีวิต จนพลัดหลงเข้ามายังถนนสายหลัก ที่ซึ่งเบียดเสียดไปด้วยผู้คน
เขาแค่นหัวเราะในใจ "ไอ้แก่ชิมาชิมูระ ถ้าแน่จริงก็ลงมือที่นี่เลยสิ"
"ฟิ้ว!"
เสียงแหลมทะลุอากาศดังขึ้น
สีหน้าอู๋ไป๋เปลี่ยนไปเล็กน้อย เขาดูถูกความโหดเหี้ยมของชิมาชิมูระเกินไป
อันที่จริง เขาประเมินความคิดชาตินิยมอันบิดเบี้ยวของประเทศเล็กกระจ้อยร่อยนี้ต่ำเกินไป
พื้นดินใต้เท้าอู๋ไป๋ยุบลงไปหลายนิ้ว ร่างเขาพุ่งหลบออกไปราวสายฟ้าแลบ
ตู้ม! เกิดเสียงดังสนั่น
เลือดกระเซ็น พื้นระเบิดแตกกระจาย
ชาวเกาะหลายคนถูกพลังดาบสังหารโดยตรง
ฝูงชนที่เบียดเสียดพลันเงียบงันอย่างประหลาด
สามวินาทีต่อมา เสียงกรีดร้องด้วยความหวาดกลัวก็ดังระงมไปทั่ว
ทว่าสีหน้าชิมาชิมูระไม่เปลี่ยนแปลงแม้แต่น้อย เขายกมือขึ้นฟาดฟัน พลังดาบอันเฉียบคมหลายสายฉีกอากาศ พุ่งตรงไปยังอู๋ไป๋
ร่างอู๋ไป๋เพียงแค่สั่นไหว ก็หายวับไปอย่างไร้ร่องรอย
ตู้ม! เกิดเสียงดังสนั่น
พื้นระเบิด แขนขาขาดกระเด็นเกลื่อนกลาด
ฝูงชนที่แน่นขนัดตกอยู่ในความโกลาหลทันที ท่ามกลางเสียงกรีดร้องอย่างหวาดผวา ผู้คนต่างเบียดเสียดหนีเอาชีวิตรอด
ชั่วพริบตา เหตุการณ์อลหม่านอลเวง ผู้คนเบียดเสียดกัน บางคนถูกเบียดจนล้มลง และถูกฝูงชนที่แตกตื่นเหยียบจนตายคาที่