br />จ้าวหยวนถามคนอื่น ๆ แต่ไม่มีใครสักคนบอกได้ว่าทิศทางไหนถูก
อู๋ไป๋รู้สึกหงุดหงิดนิด ๆ
“ดูเหมือนจะมีทางออกจากที่นี่แค่สองทางแล้ว”
เสี่ยวชิงกับซีเหมินยุนอี้หันมามองอู๋ไป๋
อู๋ไป๋ถอนหายใจแล้วบอกว่า “หนึ่ง หาให้เจอราชาเลือดพิฆาตตัวอื่น สอง แกะสลักรูปเคารพบูชา แล้วรอให้บันไดสวรรค์ปรากฏขึ้น”
ซีเหมินอวิ๋นอี้มุดปาก ทำหน้าไม่พอใจว่า “ให้ฉันไปกราบรูปเคารพ ฝันไปเลย!”
อู๋ไป๋ยักไหล่ “งั้นก็เหลือทางเดียวคือออกไปจับราชาเลือดพิฆาตตัวอื่น”
“สหายธรรมะจ้าวหยวน พวกเจ้าอยู่ที่นี่ พวกเราสามคนออกไปเดินดูแถว ๆ หน่อย ว่าจะหาทางออกได้หรือเปล่า”
จ้าวหยวนพยักหน้า “คุณชายอู๋ไป๋ระวังตัวด้วยนะ!”
อู๋ไป๋พาเสี่ยวชิงกับซีเหมินยุนอี้ออกจากไป
ทั้งสามบินข้ามฟ้าออกไปไกล
เมืองนี้ใหญ่จริง ๆ สามคนบินไปได้หนึ่งชั่วยาม แถมยังบอกทิศไม่ถูก จึงไม่รู้ว่าบินมาถึงตรงไหนแล้ว
“เก่าอู๋ ดูทางนั้นสิ”
ซีเหมินยุนอี้พูดขึ้นทันที
อู๋ไป๋มองตามที่เขาชี้ ก็เห็นท่ามกลางซากปรักหักพังของอาคาร มีรูปเคารพสูงสิบกว่าเมตรยืนตระหง่านอยู่ เส้นสายหยาบ ๆ ดูท่าผู้แกะสลักคงฝีมือไม่ซักเท่าไร
มีคนสิบกว่าคนกำลังคุกเข่ากราบไหว้รูปเคารพอยู่
เสี่ยวชิงบอกว่า “ดูท่าพวกนั้นทนไม่ไหวแล้ว อยากออกจากที่นี่”
ซีเหมินยุนอี้ทำหน้าเหยียดหยาม “ไม่ใช่บอกกันว่าคนที่ติดอยู่ที่นี่ล้วนเป็นพวกดื้อด้านไม่ยอมแพ้ใครหรือไง? พวกนี้มันขี้ขลาดชะมัด...กระดกเข่าลงกราบกันเลย”
อู๋ไป๋ถอนหายใจเบา ๆ “ถูกขังอยู่ที่นรกนี่ แยกกลางวันกลางคืนไม่ออก บอกทิศไม่ถูก แถมอาหารกับน้ำก็ไม่การันตี...ทุกวันยังมีเลือดมารลงมาอีก ใจหายใจคว้าอยู่ทุกวัน จิตใจพังกันเป็นเรื่องเวลา มีคนคุกเข่าก็เป็นเรื่องธรรมดา”
“พูดถึงงี้ ฉันกลับยกย่องหมีบ้าขึ้นมาแล้ว ถูกขังอยู่ที่นี่มาเป็นร้อยปี แต่ก็ไม่ยอมยอมแพ้”
อู๋ไป๋ยิ้ม “นางก็ควรค่าแก่การยกย่องจริง”
“เอ๊ะ เก่าอู๋...พวกนี้มันคุกเข่าลงไปแล้ว ถ้าสักครู่บันไดสวรรค์ปรากฏขึ้น พวกเราจะเก็บของถูก ๆ ได้ไหม?”
อู๋ไป๋อึ้งไปครู่หนึ่ง ลังเลอยู่แล้วพูดว่า “แล้วหมีบ้า กับจ้าวหยวนกับพวกนั้นจะเป็นยังไง?”
แต่พอดีเป๊ะตอนนั้น ช่องว่างก็สั่นสะเทือนขึ้นมาทันที
รอยแยกปรากฏขึ้นในช่องว่าง