"เสี่ยวหมาน รีบกล่าวคำขอบคุณสิ"
เสี่ยวหมานมองอู๋ไป๋ด้วยความหวาดหวั่นเล็กน้อย ก่อนจะกล่าวเบา ๆ ว่า "ขอบคุณครับ!"
อู๋ไป๋ยิ้มบาง "อย่ากลัวไปเลย ข้าไม่กินเจ้าหรอก"
"ข้า สู้ท่านไม่ได้" เสี่ยวหมานกล่าวเสียงเบา
อู๋ไป๋ "..."
อันที่จริง การจัดการเรื่องของเสี่ยวหมานสำหรับเขาแล้วเป็นเพียงเรื่องเล็กน้อยเท่านั้น
"เสี่ยวหมาน เข้ามาใกล้ ๆ หน่อย"
เสี่ยวหมานมองไปที่หลิวมู่ไป๋ เมื่อเห็นหลิวมู่ไป๋พยักหน้า จึงค่อย ๆ เข้าใกล้อู๋ไป๋อย่างระมัดระวัง
อู๋ไป๋ยื่นนิ้วแตะที่กลางคิ้วของเขา แสงสว่างเปล่งประกายที่ปลายนิ้ว สัญลักษณ์อันยุ่งเหยิงหลั่งไหลเข้าสู่สมองของเสี่ยวหมาน
เสี่ยวหมานตกตะลึงจนเบิกตากว้าง นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้เห็นเรื่องมหัศจรรย์เช่นนี้
ไม่นาน อู๋ไป๋ก็หดมือกลับ กล่าวกับเสี่ยวหมานว่า "นี่เรียกว่าศิลปะควบคุมจิต เจ้าฝึกฝนอย่างขยันหมั่นเพียรในภายหน้า ก็จะสามารถควบคุมอารมณ์โกรธจัดของเจ้าได้ อีกทั้งยังทำให้พลังต่อสู้ของเจ้าในยามพิโรธโลหิตทวีคูณ"
หลิวมู่ไป๋มองดูอย่างงุนงง "ศิลปะควบคุมจิตอะไรกัน?"
"เพียงแค่เสี่ยวหมานเรียนรู้ศิลปะควบคุมจิตที่ข้าถ่ายทอดให้ ก็จะสามารถเรียนรู้การควบคุมพรสวรรค์พิโรธโลหิตของตนเอง"
"ถ่ายทอด?" หลิวมู่ไป๋ยื่นนิ้วหนึ่งนิ้วออกมาทำท่าทางเลียนแบบ ท่าทางดูตลกเล็กน้อย "แค่นี้ ก็ถ่ายทอดกันได้แล้ว?"
อู๋ไป๋พยักหน้า
หลิวมู่ไป๋ดูไม่เชื่ออย่างเห็นได้ชัด
"อาจารย์ปู่ ในหัวข้ามีชุดวิชาบ่มเพาะเพิ่มขึ้นมา มหัศจรรย์จริงเจ้าค่ะ!"
หลิวมู่ไป๋อ้าปากค้าง นิ้วมือแข็งค้างกลางอากาศ นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้เห็นการถ่ายทอดวิชาบ่มเพาะด้วยวิธีเช่นนี้