อู๋ไป๋ลอยตัวขึ้นฝั่ง วิชาตัวเบาพลิ้วไหว
หลิวมู่ไป๋หันกลับมามองปลาตายบนผิวแม่น้ำ ส่ายหน้าด้วยความเสียดาย
เมื่อครู่ที่ต่อสู้กัน พลังอัสนีของอู๋ไป๋ช็อตปลาใต้ก้นน้ำตายไปเป็นวงกว้าง ตอนนี้บนผิวแม่น้ำขาวโพลนไปด้วยซากปลาคว่ำท้อง
“เฉินฟ่าง ไปเก็บปลาในน้ำขึ้นมาให้หมด”
เฉินฟั่งมองผิวน้ำที่ขาวโพลน ตาลาย ได้แต่ฝืนใจตอบ “ครับ ท่านอาจารย์”
“พรุ่งนี้หาคนมาซ่อมสะพานไม้ด้วย”
“ครับ”
เฉินฟั่งยิ้มขม พวกท่านต่อสู้กันสะใจ แต่คนซวยคือผม
แต่ตอนนี้ในใจเขานับถืออู๋ไป๋อย่างสุดซึ้ง
อาจารย์ของเขาเป็นถึงมีดใต้หลิวมู่ไป๋ แต่อู๋ไป๋กลับไม่เสียเปรียบเลยในการประมือครั้งนี้ แถมยังฟาดท้ายทอยอาจารย์เข้าให้อีก สร้างความได้เปรียบ น่ากลัวเกินไปแล้ว
ที่จริง หลิวมู่ไป๋แค่ทดสอบฝีมืออู๋ไป๋ ไม่ได้ใช้กำลังทั้งหมด
หากใช้กำลังทั้งหมด อู๋ไป๋ไม่ใช่คู่ต่อสู้
หลิวมู่ไป๋ลูบท้ายทอย ปวดจนคิ้วขมวด คิดในใจ “ไอ้หนูคนนี้มือหนักจริง ๆ โชคดีที่มันฝึกตนสูงส่ง ถ้าเป็นคนทั่วไป ไม้ฟาดนั้นหัวคงแตกไปแล้ว”
หลิวมู่ไป๋ตักปลามาก่อนสองสามตัว แล้วพาอู๋ไป๋กับเซียวหมันกลับไป
เจ้าเฉินฟั่งผู้น่าสงสารต้องทำหน้าที่เก็บปลาตาย
ตลอดทาง เซียวหมันแอบมองอู๋ไป๋
อู๋ไป๋มองกลับไป เขารีบหลบหลังหลิวมู่ไป๋
อู๋ไป๋กลั้นยิ้มแทบไม่ไหว โกรธจัดอะไร ฉุนเฉียวง่ายงั้นเหรอ? ทุบสักตั้งก็หาย