ทุกคนรออยู่นาน แต่ก็ไม่เห็นอู๋ไป๋เดินออกมาจากหลังต้นไม้สักที
“ไอ้นี่มันเข้าห้องน้ำกันหรือเปล่าวะ”
ซีเหมินหยุนอี้บ่นพึมพำพลางเดินไปดูหลังต้นไม้ แต่กลับไม่พบอู๋ไป๋ เขาจึงเกาหัวงง ๆ ไอ้นี่มันหนีไปไหนวะ?
“เฮ้ยอู๋! อู๋…… โอ๊ยยย!”
ซีเหมินหยุนอี้กำลังตามหาอู๋ไป๋อยู่ จู่ ๆ ก็มีใครบางคนควบขึ้นมานั่งบนคอเขา ทำให้เขาล้มคว่ำลงกับพื้น
แน่นอน มากกว่านั้นคือความตกใจ จู่ ๆ มีคนขึ้นมานั่งบนคอ เขาถึงกับเสียงแหบแปร่ง
อู๋ไป๋เองก็อึ้ง
ท่านผู้เฒ่ากุ่ยส่งเขาออกมาจากโลกภายใน ไม่คิดว่าซีเหมินหยุนอี้จะยืนอยู่ตรงจุดที่เขาเข้าไปพอดี แถมยังขึ้นมานั่งบนคอเขาเข้าอย่างจัง
ทุกคนได้ยินเสียงกรีดร้องของซีเหมินหยุนอี้ ก็รีบวิ่งมาดู
พอเห็นชัด ๆ ก็ตาค้าง
จากมุมมองของพวกเขา ดูเหมือนก้นของอู๋ไป๋จะนั่งทับหัวของซีเหมินหยุนอี้อยู่
อู๋ไป๋ลุกขึ้นยืน มองซีเหมินอวิ๋นอี้ “นายแอบซ่อนทำอะไรล่ะ? ทำฉันตกใจหมดสติ”
ซีเหมินหยุนอี้โกรธจัด ด่าออกมาเต็มปาก “……เว้ย! ใครทำใครตกใจกันแน่? นายโผล่มาเฉย ๆ เหมือนผีแล้วขึ้นมานั่งบนคอฉัน ฉันเกือบฉี่รดตัวตาย”
“แล้วนายฉี่รึเปล่า?”
“เลิกพูดเว่อร์ ฉันจะฉี่ได้ยังไง?”
“งั้นก็แปลว่านายไม่ตกใจสิ”
ซีเหมินหยุนอี้ขยิบตาใส่ แล้วลุกขึ้นจากพื้น “เมื่อกี้นายไปไหนมา?”
อู๋ไป๋ชี้ขึ้นด้านบน
“เป็นไปไม่ได้ ฉันเพิ่งดูมา นายไม่ได้อยู่บนต้นไม้เลย”
“ไร้ยางอายชะมัด! กล้าขึ้นมานั่งบนคอฉัน”
อู๋ไป๋ยิ้มเจ้าเล่ห์ “งั้นนายควรขอบคุณฉันสิ แม้จะนั่งบนคอนาย แต่อย่างน้อยก็ไม่ได้ถ่ายอุจจาระฉี่รดหัวนาย”