กิลด์รัตติกาล… อู๋ไป๋จารึกชื่อนี้ไว้ในใจอย่างลึกซึ้ง
เขาไม่มีวันทำแบบฉู่สวินกับฉินมู่หรอก ที่ปล่อยให้ศัตรูมีโอกาสฟื้นคืนชีพ
"พี่เยว่ ครอบครัวของฉันสบายดีใช่ไหม"
เยว่ซูเซียวพยักหน้า
"เมื่อไม่กี่เดือนก่อน มีคนจากภูมิภาคเซียนหลายระลอกบุกไปที่เมืองจิ้นเจียง โจมตีภูเขาเฟิ่งหมิง แต่ถูกม่านพลังปกป้องภูเขาขับไล่ไว้"
ดวงตาของอู๋ไป๋มืดมนลงอีกหลายส่วน
"วางใจเถอะ! ครอบครัวของนายฉลาดทุกคน ครึ่งปีที่ผ่านมาพวกเขาอยู่แต่ในภูเขาเฟิ่งหมิงแทบไม่ออกไปไหน ทำตัวเงียบเชียบมาก คนจากภูมิภาคเซียนหลายระลอกทำม่านพลังปกป้องภูเขาแตกไม่ได้ หลังจากนั้นก็เลิกล้มไปเอง"
ใจของอู๋ไป๋ก็คลายกังวลลง
"เอาล่ะ พี่เยว่รักษาบาดแผนให้ดี ๆ นะ ต่อให้พวกเรากลับมาแล้ว เรื่องที่เหลือฝากไว้กับพวกฉัน"
"พวกพี่รักษาตัวต่อไป พวกเรากลับก่อนนะ"
เยว่ซูเซียวตกใจ "จะกลับเร็วขนาดนี้เลยเหรอ"
"ฉันไม่ได้เจอลูกสาวมาเป็นปีแล้ว"
"งั้นฉันให้คนจองตั๋วเครื่องบินให้"
"ไม่ต้องหรอก ฉันยังมีเรื่องต้องจัดการอีกนิดหน่อย"
คณะของอู๋ไป๋ออกจากวังสี่เทพ หลังจากนั้นไม่กี่ชั่วโมงก็มาถึงเมืองหลาน
ตึกหวนเหอ โรงแรมจวิ้นเฟิง
ซีเหมินอวิ๋นอี้พูดอย่างตื่นเต้น "ไอ้อู๋ เรามาหาหยวนเฮ่อเสียงใช่ไหม"
อู๋ไป๋พยักหน้าเบา ๆ
ซีเหมินอวิ๋นอี้เดินไปที่เคาน์เตอร์ โยนธนบัตรกองหนึ่งให้ ก็สืบข้อมูลห้องของหยวนเฮ่อเสียงได้อย่างง่ายดาย
คณะเดินมาถึงหน้าห้องพรีซิเดนเชียลสวีทชั้นบนสุด