"ไล้อัน ฉันแอคนี่โคตรเนียนเลยใช่ไหม"
ชายผู้คลุมชุดขาวถามชายผมแดงผ่านจิตเทพ
"เนียนมาก เนียนสุด ๆ! แล้วฉันล่ะ?"
"นายก็เนียนไม่แพ้กัน เธอดูสิ อู๋ไป๋มันหน้าตาโง่เขลาแบบนี้ เหมือนคนบ้านนอกเข้าเมืองเลย ฮาดี"
"เสี่ยวเยี่ยนจื่อ ระหว่างที่มันยังนึกไม่ออกว่าพวกเราเป็นใคร ล้อเลียนมันหน่อยไง?"
"เห็นด้วยเลย"
ทั้งสองทำหน้านิ่งเฉยไร้ความรู้สึก หันกลับมามองอู๋ไป๋กับพวก
ฝ่ายอู๋ไป๋ในตอนนี้เริ่มสงบสติลงทีละน้อย
คนสามคนนี้โผล่มาปกป้องพวกเขาเฉย ๆ แสดงว่าเป็นมิตรไม่ใช่ศัตรู
แต่มาจากไหนกัน?
ไม่ว่าจะเป็นใครก็เถอะ ยังไงก็ช่วยชีวิตพวกเขาไว้
อู๋ไป๋ก้าวออกไปสองก้าว ประสานมือคารวะแล้วก้มตัว "ขอบพระคุณท่านผู้อาวุโสทั้งสามที่ช่วยชีวิตไว้ ความดีนี้ข้า... ผมจะจดจำไปตลอดชีวิต"
"ไล้อัน เห็นไหม เขาเรียกเราว่าผู้อาวุโส"
"เฮ้ย ๆ ...ต่อให้เป็นผม คนอย่างนี้เขาก็ไม่มีสิทธิ์รู้ชื่อเราหรอกนะ"
ชายผมแดงพูดด้วยสีหน้าไม่พอใจ
อู๋ไป๋อึ้งงัน ชายผมแดงคนนี้ดูท่าทางอารมณ์ร้ายไม่เบา
"ขอผู้อาวุโสโปรดให้อภัย ผมล่วงเกินไปเอง"
"ผมไม่มีเจตนาอื่น เพียงแค่อยากรู้นามของผู้มีพระคุณ จะได้ตอบแทนบุญคุณภายหน้า"
สีหน้าชายผมแดงมืดลง "หน้าหนา! แกยังจะอาบาลเราอีกเหรอ?"
อู๋ไป๋: "......"
หูของไอ้นี่มันเป็นหูอะไรกัน?
"ผู้อาวุโสเข้าใจผิดแล้ว ผมหมายถึงตอบแทน ไม่ใช่อาบาล"
ชายผมแดงโบกมือ "เอาเถอะ พวกแกกราบไหว้เราสักที ก็ถือว่าเรื่องนี้จบกัน"
กราบไหว้?
อู๋ไป๋ก็ไม่ได้คิดมาก คนเหล่านี้ช่วยชีวิตครอบครัวของเขาไว้ แถมยังเป็นผู้อาวุโส กราบสักทีก็ไม่เสียหายอะไร
อู๋ไป๋หันไปมองรอบด้านหลัง แล้วกำลังจะงอเข่าลง
"พี่เอียน พี่กิเลนเพลิง พวกพี่ก็ยังชอบล้อเล่นแบบเดิมนี่นา"
อู๋ไป๋กำลังจะทำคารวะอย่างสูงสุด แต่ธิดามังกรกลับเอ่ยขึ้นก่อน
การเคลื่อนไหวของเขาหยุดค้าง หันกลับไปมองธิดามังกรด้วยความประหลาดใจยิ่ง หรือว่าหญิงสาวจะรู้จักคนสามคนนี้?
ชายผมแดงและชายชุดขาวก็ตกตะลึงเช่นกัน
ทั้งสองเงยหน้ามองตามเสียงไปที่ธิดามังกร
"พี่เอียน พี่กิเลนเพลิง พี่ ๆ ไม่จำได้แล้วเหรอ?"
ธิดามังกรเดินออกมา แต่เธอลืมไปว่าตอนนี้ตัวเองมีร่างเป็นไป๋เสี่ยวจวี๋
อู๋ไป๋ตัดสินใจทันที ใช้เล่ห์เล็กน้อยทำให้ไป๋ซู่หลินและจู้ซิ่วจือสลบไป