อู๋ไป๋แววตาเย็นชา หว่างคิ้วเต็มไปด้วยเจตนาสังหาร
มือเดียวกำดาบใหญ่ ฟาดฟันกลางอากาศ
“ฉึก!”
หมาป่าเขียวหลังเทาอสูรตัวมหึมา หัวอันใหญ่โตถูกกระแสดาบตัดกระเด็น ถูกดาบเดียวตัดหัว
ที่คอขาด เลือดสดพุ่งกระฉูดราวน้ำตก ไหลนองย้อมผาลาดเป็นสีแดง
หัวหมาป่าอันน่าเกลียดน่ากลัวนั้น กลิ้งหลุนๆ ลงจากผาลาดราวกับก้อนหินใหญ่
เสียงดังทำให้หมาป่าเขียวหลังเทาตัวอื่นๆ ตื่นตระหนก
หมาป่ายักษ์หลังเทาตัวแล้วตัวเล่าลืมตาสีแดงก่ำอันดุร้าย ชั่วขณะยังตั้งสติไม่ทัน มองอู๋ไป๋ มองเพื่อนที่ตายแล้ว ส่งเสียงคำรามน่าสยดสยอง สั่นสะเทือนจนหิมะบนเขาฉางไป๋ซานถล่ม
“โฮก!”
หมาป่าเขียวหลังเทาตัวหนึ่งยืนขึ้นสูงถึงสามสี่เมตร ขนทั้งตัวแข็งดั่งเข็มเหล็ก ตั้งชันขึ้นทุกเส้น ปากกว้างเขี้ยวโง้ง มุมปากมีเมือกไหลยืด
คำรามใส่อู๋ไป๋ พื้นหิมะถูกซัดกระเจิง
การตอบสนองของอู๋ไป๋ง่ายมาก มีแค่ดาบเดียว
“ฉึก!”
ถูกดาบเดียวตัดหัว
หัวหมาป่าเขียวใบใหญ่กลิ้งติ้วลงจากผาลาด ซากมหึมาค่อยๆ ล้มลง แล้วก็กลิ้งตามลงไปเบื้องล่าง เลือดสดหยดเป็นทางยาว
หมาป่าเขียวหลังเทาตัวอื่น ดวงตาสีแดงก่ำอันโหดร้ายปรากฏความหวาดกลัว แต่ที่มากกว่าคือความตกตะลึง
บางทีในความคิดของพวกมัน มนุษย์เป็นแค่อาหาร จะขัดขืนได้ยังไง?
อู๋ไป๋ฟาดดาบ
“ฉึก!”
หัวอัปลักษณ์ของหมาป่าเขียวหลังเทาอีกตัวถูกตัดลง
ซากกับหัวกลิ้งลงภูไปพร้อมกัน
ผาลาด เลือดไหลเป็นสายน้ำ หิมะถูกเลือดร้อนละลาย
อู๋ไป๋ฟาดดาบ
“ฉึก!”
หมาป่าเขียวหลังเทาอีกตัวถูกดาบเดียวตัดหัว
หมาป่าเขียวหลังเทาสองตัวที่เหลือ แววตาไม่มีความตกตะลึงอีกต่อไป มีแต่ความหวาดกลัวเข้าครอบงำ