ด้วยพลังฝึกปรือของอู๋ไป๋ในตอนนี้ หากฝ่ายตรงข้ามไม่ใช่ระดับขั้นจักรพรรดิมนุษย์ เขาก็ไม่จำเป็นต้องออกกระบวนท่าที่สองเลย
คลื่นกระบี่มหาศาลพร้อมพลังอำนาจอันน่าสะพรึงกลัวปกคลุมกลุ่มคนกว่าสิบคนนั้น
เพียงชั่วพริบตา เลือดเนื้อกระจัดกระจาย พื้นดินระเบิดแตก
กระบี่เดียว คนกว่าสิบคนไร้ผู้รอดชีวิต ตายไม่เหลือศพสมบูรณ์
ทั่วทั้งลานหวาดกลัว
แต่การเข่นฆ่าของอู๋ไป๋ยังไม่หยุด
ชายหลายสิบคนในชุดเกราะเขียวได้หนีไปถึงกลางเขาแล้ว
พวกเขาคือคนของจอมมารทั้งสี่
ผลคือถูกอู๋ไป๋ตามทัน สังหารด้วยกระบี่เดียว ไม่เหลือแม้แต่คนเดียว
นอกจากคนของโหมวซิงเยว่ที่ไม่ได้มา คนของเหล่าจอมมารที่เหลือล้วนสิ้นชีพอยู่ตรงนั้น ไม่มีใครรอดตายไปได้ ล้วนตายภายใต้กระบี่ของอู๋ไป๋
อู๋ไป๋หิ้วกระบี่กลับมาถึงยอดเขา
ทุกคนที่อยู่ที่นั่นไม่มีใครกล้าสบตากับอู๋ไป๋
หานเทียนจวินหลังเย็นวาบ หนังหัวชา ร่างกายสั่นเทาเล็กน้อย
“เปี้ยนซื่อหมิง”
เปี้ยนซื่อหมิงสะท้านเยือก รีบค้อมตัวกล่าว “ผู้น้อยอยู่ขอรับ”
อู๋ไป๋กล่าวอย่างเย็นชาว่า “ส่งคำสั่งข้าไป ใครก็ตามที่ไม่ใช่คนของซีฮวงของข้า แต่กลับอยู่ในค่ายใหญ่ซีฮวงของข้าซึ่งเป็นศัตรู ทั้งหมดให้จัดการในฐานะสายลับ ลงมือสังหารทันที ไม่ให้เหลือรอด”
เปี้ยนซื่อหมิงขนลุกซู่ที่หลัง อู๋ไป๋โหดเหี้ยมกว่าที่เขาคิดเสียอีก
“ขอรับ ผู้น้อยจะไปจัดการเดี๋ยวนี้”
อู๋ไป๋เดินไปข้างหน้าสองสามก้าว จู่ๆ ก็จ้องไปที่นายทหารผู้หนึ่ง
“เจ้าชื่ออะไร”
นายทหารผู้นี้ตัวสั่นเทิ้ม รีบกล่าว “ผู้น้อยคือขุนพลพันครัว หลี่เฉิงเย่”
“เพียะ!”
อู๋ไป๋สะบัดมือ ฟาดฝ่ามือฝ่าอากาศให้เขาลอยกระเด็นไปไกลกว่าสิบเมตร