ซ่างกวนอวี่เฟยจากไปแล้ว หลินฉิงก็มารบเร้าอู๋ไป๋
“ข้าในฐานะพี่เขยขอสั่งเจ้า ส่งวีแชทของสามสาวงามนั่นให้ข้าหน่อย”
อู๋ไป๋มองเขาอย่างกับมองคนบ้า
“นายหมดสิทธิ์ ฉันว่านายไปจีบพนักงานต้อนรับนั่นง่ายกว่าเยอะ”
หลินฉิงนั่งลงข้างอู๋ไป๋ ชายตามองแล้วพูดว่า “ข้าเข้าใจแล้ว”
“เก็บความคิดสกปรกของนายไปซะ”
หลินฉิงหรี่ตามอง “อู๋ไป๋ นายบอกมาตรง ๆ สามสาวงามนั่นเป็นอะไรกับนาย”
“เพื่อน”
“ข้าว่าไม่ค่อยเหมือน”
“นายคิดว่ามันมีประโยชน์อะไร นายคิดว่าข้าต้องคิดตามนายหรือไง”
หลินฉิงหัวเราะเย็น “อธิบายคือปกปิด ปกปิดคือเรื่องจริง นายต้องมีความสัมพันธ์ไม่ธรรมดากับสามสาวนั่นแน่ ๆ อู๋ไป๋เอ๋ยอู๋ไป๋ ข้านึกว่านายเป็นสุภาพบุรุษ ที่แท้ก็เหยียบเรือหลายแคม”
“รอเถอะ เดี๋ยวข้าจะไปบอกน้องสาว”
อู๋ไป๋ดูแคลน “ไปสิ หวังว่าตั้นจวงจะเชื่อนายนะ”
รอสักพัก หลินตั้นจวงและคนอื่น ๆ ก็ซื้อของเสร็จออกมา
หลินฉิงพูดอย่างรอไม่ไหว “อู๋ไป๋มีผู้หญิงอื่นข้างนอก”
สามสาวทำหน้างงมองหลินฉิง
“น่าเบื่อ” ถังเป่าเอ๋อร์กลอกตา ไม่เชื่อเลยสักนิด
“พี่อู๋ไป๋ไม่ใช่คนแบบนั้น”
หลินตั้นจวงไม่สนใจคำพูดของหลินฉิงโดยตรง พูดว่า “พวกเราไปเดินชั้นสี่กันต่อ เสร็จแล้วไปกินข้าว ฉันจองโต๊ะไว้แล้ว”
หลินฉิงงงเป็นไก่ตาแตก
“เฮ้ย ข้าบอกว่าอู๋ไป๋มีผู้หญิงอื่นข้างนอก ข้าพูดจริงนะ เมื่อกี้ตรงนี้เอง สาวงามเลิศล้ำสามคน”