เจียงอิ้งเยว่ส่ายสะโพกพลิ้ว เดินนำคนเข้ามา
"เจ้าสำนัก!"
สตรีชุดชมพูสามคนรีบทำความเคารพ
เจียงอิ้งเยว่โบกมือ บอกให้ไม่ต้องมีพิธีรีตอง แล้วหันไปมองอู๋ไป๋ ยิ้มสดใสดังนี้ "ไม่ทราบว่าท่านจอมยุทธ์จักรพรรดิเสด็จมา มิได้ออกมาต้อนรับแต่ไกล ต้องขออภัยด้วย"
"เจ้าหุบเขาเจียงเกรงใจเกินไปแล้ว! เป็นข้าที่มาเยี่ยมโดยไม่บอกกล่าว ท่านอย่าถือสาหาความเลย" อู๋ไป๋กล่าวพลางยิ้มน้อยๆ
เจียงอิ้งเยว่จับจุดหมายของอู๋ไป๋ที่มาที่นี่ไม่ได้สักที ใจคอไม่ดีอยู่บ้าง
เพราะคนตรงหน้านี้ไม่ใช่คนธรรมดา แต่เป็นจอมยุทธ์จักรพรรดิที่โด่งดัง
"ไม่ทราบว่าท่านจอมยุทธ์จักรพรรดิมาที่หุบเขาเหมยฮวาของเรา..."
คำพูดของเจียงอิ้งเยว่ก็พลันหยุดกึก
ทุกคนมองนางด้วยความสงสัย
กลับเห็นนางจ้องมองถังเป่าเอ๋อร์ที่อยู่ข้างหลังอู๋ไป๋ กำหมัดแน่น เป็นการตื่นเต้นแบบเก็บงำ
ถังเป่าเอ๋อร์รู้สึกแปลกๆ ในใจ เจ้าหุบเขาเจียงรู้จักนางหรือ? ทำไมมองนางแล้วดูตื่นเต้นจัง แล้วนางเองก็รู้สึกสนิทใจเมื่อมองอีกฝ่าย
สายเลือดย่อมข้นกว่าน้ำ สายเลือดเป็นสิ่งที่มหัศจรรย์ยิ่ง
อู๋ไป๋หัวเราะเบาๆ "เจ้าหุบเขาเจียง"
เจียงอิ้งเยว่สะดุ้งตื่นจากภวังค์ รู้ตัวว่าเสียมารยาท จึงกระแอมเบาๆ กลบเกลื่อน แล้วถามยิ้มๆ "ไม่ทราบว่าท่านจอมยุทธ์จักรพรรดิมาที่หุบเขาเหมยฮวาของเรา มีเรื่องใดหรือ?"
"หากหุบเขาเหมยฮวาของเราช่วยอะไรได้ ก็ขอให้เอ่ยปากมา พวกเราล้วนชื่นชมในตัวท่าน และจะทุ่มเทเต็มกำลัง"
อู๋ไป๋หัวเราะ "ที่ข้ามาครั้งนี้ ไม่ใช่ขอให้เจ้าหุบเขาเจียงช่วย แต่มาช่วยเจ้าหุบเขาเจียงต่างหาก"