“งั้นหวังว่านายจะทำได้อย่างที่พูด อีกหน่อยอย่ามาขอชีวิตล่ะ”
อู๋ไป๋หัวเราะเยาะ
ดาบฮุ่นตุ้นส่งเสียงกังวานระรื่น ฟันออกไปหนึ่งดาบ
“ก๊าง!!!”
พลังฮุ่นตุ้นที่น่าสะพรึงระเบิดออกมา
เสียงดังกังวานของโลหะปะทะกันทำให้แผ่นหูปวดแสบ
ดาบกับหอกปะทะกัน
ชายใส่ชุดเกราะถูกแรงสั่นกระเพื่อมจนถอยไปหลายพันจัง เหลี่ยมหอกยักษ์ในมือสั่นไม่หยุด โหนกมือแตกฉาน
“ดาบหนึ่งทลายสรรพวิถี”
พลังดาบอันแจ่มใสยาวนับหมื่นจังฉีกท้องฟ้านภา ฟันตรงเข้าหาฝ่ายตรงข้าม
อีกฝ่ายคำรามลั่น เหลี่ยมหอกยักษ์ในมือระเบิดแสงทองนับหมื่นสาย หอกพุ่งออกไปแทงเข้าหาพลังดาบ
“บืม!!!”
เสียงระเบิดน่าสะพรึงดังขึ้น
พลังดาบของอู๋ไป๋ถูกสกัดเอาไว้ แต่อีกฝ่ายต้องจ่ายราคาที่แพงกว่า เหลี่ยมหอกของเขาระเบิดเป็นเศษผงจนหมดสิ้น
อีกฝ่ายคำรามด้วยความโกรธเกรี้ยว
อู๋ไป๋ก้าวข้ามทางช้างเผือกหนึ่งก้าว
“การโวยวายแบบไร้ความสามารถช่วยแกไม่ได้หรอก”
“ดาบหนึ่งให้เหล่าทวยเทพคุกเข่า”
พลังดาบราวใบมีดผู้ทำลายโลก ทางช้างเผือกสั่นสะเทือน
“ปู๊ด!!!”
เสียงกรีดร้องสัญญาณความหายนะ!
อีกฝ่ายถูกดาบหนึ่งฟันสองท่อนกลางเอว
เลือดสีทองกระจายเต็มห้วงดารา
ดาวฤกษ์นับไม่ถ้วนที่เปื้อนเลือดจักรพรรดิระเบิดกระจายทันที สวยงามราวดอกไม้ไฟ
ธนูชีวิต-มรณะปรากฏในมือ
ลูกธนูยาวหลายเมตรพุ่งออกไป เจาะทะลุศีรษะของอีกฝ่าย พาครึ่งร่างบนบินหายลึกเข้าสู่ห้วงดารา
แล้วก็อีกลูก!
“บืม!!!”
ครึ่งร่างล่างของอีกฝ่ายระเบิดเป็นหมอกเลือด
ผู้ถึงขั้นจักรพรรดิถูกขนานนามว่าเป็นอมตะ แต่ก็ไม่ได้แปลว่าฆ่าไม่ได้จริง ๆ
“บืม!!!”
ในเวลาเดียวกัน ห้วงดาราเบื้องลึกสว่างไสวขึ้นทั้งแผ่น
ครึ่งร่างบนที่ถูกลูกธนูพาไปก็ระเบิดเป็นหมอกเลือดเช่นกัน
อู๋ไป๋หัวเราะเยาะ “ถ้าโดนแบบนี้ยังรอดได้อีก ฉันยื่นหัวออกไปให้นายฟันเลย”
“เอ๊ะ......พลาดแล้ว! พลาดแล้ว!”
อู๋ไป๋หยิบขวดหยกสีขาวออกมา กดผนึกให้แน่นหนา จากนั้นพุ่งดำดิ่งลงไป เก็บหยดเลือดสีทองจุด ๆ เข้าไปในขวดหยก