"สาวงามทั้งสาม เชิญครับ"
อู๋ไป๋พาซ่างกวนอวี่เฟยและสามพี่น้องเตรียมออกไป ทันใดนั้นก็เห็นเฉินเช่ายืนเหม่ออยู่ข้าง ๆ
แล้วเขาก็เดินเข้าไป แย่งเหล้าในมือของเฉินเช่าไป
"คุณชายเฉิน เหล้านายก็ไม่ได้ใช้อยู่แล้ว กลับห้องไปพวกเราช่วยนายดื่มแทนก็ได้ ไม่ต้องขอบใจนะ พรุ่งนี้เช้าเจอกัน"
กว่าที่เฉินเช่าจะตั้งสติได้ อู๋ไป๋ก็พาสามสาวหายไปแล้ว
เชี่ย!
"อู๋ไป๋ เป็นคนหน่อยได้ไหม? สามคนนายแบ่งให้ฉันสักคนสิ ไม่กลัวเหนื่อยตายรึไง?"
"หนุ่มหล่อ เลี้ยงฉันดื่มสักแก้วได้ไหมคะ?"
ตอนที่เฉินเช่ากำลังหงุดหงิด ก็มีเสียงหวานแหววดังมาจากข้างตัว
เฉินเช่าสะดุ้งวาบทันที เสียงหวานอย่างนี้ ทำเอาน้ำตาลในเลือดพุ่งขึ้นเป็นสิบเท่าในพริบตา
ฮ่า ๆ ๆ... ดูท่าเขาก็ยังเป็นที่ต้องการอยู่
"ได้สิ!"
เฉินเช่ายิ้มเต็มหน้า ปล่อยเสน่ห์เต็มที่ หันหน้ามอง
"โอ๊ย ตายแล้ว... แกเป็นตัวอะไรกันแน่?"
ผู้หญิงหน้าบาน ตาถั่ว รูปร่างอวบอ้วน กำลังยักคิ้วหลิ่วตาใส่เขาอย่างเต็มที่
เฉินเช่าตกใจกระโดดสูงสามฟุต มองอีกฝ่ายด้วยสีหน้าหวาดผวา
ผู้หญิงคนนั้นหน้ามืดไปทันที ที่จริงก็หน้าคล้ำอยู่แล้ว อ้าปากกว้างด่า: "แล้วแกเป็นตัวอะไรกัน? คิดว่าตัวเองเป็นหนุ่มหล่อใหญ่รึไง? ดูหน้าตาแกสิ ยังมารังเกียจคุณป้าอีก"
ด่าเสร็จ หล่อนก็ส่ายสะโพกอวบอ้วนเดินไปหาเป้าหมายต่อไป
เฉินเช่าเอามือปิดหน้าร้องไห้ แม้แต่ของชั้นนี้ยังกล้ามาเยาะเย้ยเขา ไม่มีทางอยู่แล้ว