เยว่ซูเซียว รวมถึงมหาเสนาบดีเยว่เหลียนซานที่เฝ้าสวนสมุนไพร เยว่เจิ้งหยางและคนอื่น ๆ ถูกจับหมดแล้ว
หากสู้กันซึ่งหน้า วังสี่เทพต่อให้สู้ไม่ได้ก็ไม่มีทางถูกทำลายราบคาบ
เล่ยเทียนต้างไอ้สารเลวต่ำช้าไร้ยางอาย ในคืนที่มา แอบย่องเข้าไปในครัว วางยาในข้าวกับกับข้าว
ยานี้น่ากลัวมาก ขนาดยอดฝีมืออย่างเยว่ซูเซียวโดนเข้าไปแล้วยังสูญเสียกำลังที่จะขัดขืน
ไม่นาน เยว่ซูเซียว เยว่เหลียนซาน และเหล่าผู้อาวุโสของวังสี่เทพก็ถูกพาตัวมา
พวกเขาหน้าซีด ลมปราณอ่อนแรง ถึงขั้นยืนไม่ติดกันเลยทีเดียว
มองดูค่ายกลที่พังทลาย เยว่ซูเซียวโกรธจนตาแดงก่ำ
กฎข้อแรกของวังสี่เทพ คือต้องรักษาผนึกของสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ให้ดี
วังสี่เทพถูกทำลายด้วยน้ำมือเขา เขาละอายแก่บรรพบุรุษนัก
“เล่ยเทียนต้าง ไอ้โจรใจทราม แกต้องได้รับผลกรรมในไม่ช้า”
เยว่ซูเซียวตะโกนด้วยความเดือดดาล
เล่ยเทียนต้างไม่ใส่ใจเลยแม้แต่น้อย ในสายตาของเขาแล้ว เยว่ซูเซียวก็แค่เดือดดาลอย่างหมดหนทาง
และความจริงก็เป็นเช่นนั้น หากไม่มีลูกน้องของเล่ยเทียนต้างประคองไว้ เยว่ซูเซียวแค่ยืนยังเป็นปัญหา
เล่ยเทียนต้างพูดอย่างเหยียดหยาม “ครั้งก่อนลืมบอกนาย ฉันไม่ใช่เล่ยเทียนต้าง ฉันคืออูเทียนเหล่ยจากหมู่บ้านจงเซิง”
“ไม่ว่านายจะเป็นใคร ทำชั่วย่อมพินาศ”
เล่ยเทียนต้างหัวเราะอย่างเหยียดหยาม “พวกเฒ่าหัวดื้อไม่ยอมรับอะไรใหม่ ๆ”