เมื่อเห็นอู๋ไป๋ก้มหัวคำนับให้ตัวเอง โหลวกวานตี้ก็จ้องด้วยแววตาเหี้ยมโหด ใบหน้ายิ้มเยาะอย่างโฉดเขลา
ส่วนเสี่ยวชิงที่อยู่ไกลออกไปกระซิบบอกซีเหมินยุนอี้ว่า "เตรียมตัวเถอะ"
"เตรียมอะไร"
"อู๋ไป๋กำลังจะฆ่าโหลวกวานตี้ เราต้องเตรียมหนีให้ดี"
เสี่ยวชิงพูดไปพร้อมกับหยิบเกล็ดมังกรหนึ่งชิ้นออกมาบีบไว้ในฝ่ามือ
เกล็ดมังกรนี้แต่แรกเขาตั้งใจเก็บไว้ใช้ช่วยชีวิตซีเหมินยุนอี้ แต่แล้วอู๋ไป๋ก็ปรากฏตัวขึ้นเสียก่อน
เขาคิดว่าได้ประหยัดเกล็ดมังกรไปหนึ่งชิ้น ไม่คิดว่าสุดท้ายก็ต้องใช้จริง
อู๋ไป๋มองโหลวกวานตี้ ใบหน้าเต็มไปด้วยความขอโทษ "พี่โหล่ว ผมขอโทษจริง ๆ ไม่ควรตีพี่จนเป็นแบบนี้เลย วันนั้นผมควรฆ่าพี่ซะเลย แต่ไม่เป็นไร ตอนนี้ก็ยังไม่สาย"
แววตาเหี้ยมโหดของโหลวกวานตี้เปลี่ยนเป็นความสยองขวัญทันที
"เปรี้ยง!"
อู๋ไป๋เตะเร็วดั่งสายฟ้า ขาหนึ่งฟาดตรงเข้าจนหัวของโหลวกวานตี้แตกกระจาย
ทุกคนตัวแข็งค้าง ตกใจจนกลับมาได้สติไม่ทัน
อู๋ไป๋พุ่งถอยหลังดั่งสายฟ้า
"รับนี่!"
เสี่ยวชิงโยนเกล็ดมังกรให้อู๋ไป๋ อู๋ไป๋รับไว้แล้วปลุกพลังทันที แสงสีทองอันน่าสะพรึงคลุมร่างเขาไว้ทันที
ในเวลาเดียวกัน อู๋ไป๋ดูดเสี่ยวชิงและซีเหมินยุนอี้เข้าไปในเจดีย์กาลเวลา
"กวนตี้!"
หูชิงเหอร้องตะโกนด้วยความโศกเศร้าปนโทสะ
คนทั้งที่สังเกตการณ์ตื่นจากภวังค์ หันมองอู๋ไป๋พร้อมกัน แววตาเต็มไปด้วยความไม่อาจเชื่อ
คำขอโทษของอู๋ไป๋นั้น ที่แท้ก็เพียงเพื่อฆ่าโหลวกวานตี้เท่านั้น
เข้าไหมกัน กล้าฆ่าโหลวกวานตี้ต่อหน้าผู้อาวุโสมากมายขนาดนี้?
มีคนเดาว่า อู๋ไป๋คงรู้ว่าตัวเองตายแน่ จึงอำลาโหลวกวานตี้ไปเป็นเพื่อนใต้ดิน