อู๋ไป๋กลับมาที่เรือนพักของเฉินหยวน เฉินหยวนอยากเชิญอู๋ไป๋ดื่มด้วยกันสักสองสามแก้ว แต่อู๋ไป๋ไม่มีกะจิตกะใจจะดื่ม จึงหาข้ออ้างตามสบายปฏิเสธ
กลับถึงห้อง เสี่ยวหม่านยกน้ำชามาให้ เสี่ยวเถิงถูกย้ายไปที่อื่นแล้ว
อู๋ไป๋โบกมือให้นางออกไป
ทันทีที่ประตูปิดลง แววตาของอู๋ไป๋ก็พลันเย็นเยียบอย่างที่สุด
เขามองมือตัวเอง วันนี้มีห้าชีวิตที่บริสุทธิ์ดับสูญไปด้วยน้ำมือเขา
ห้าคนนั้นล้วนเป็นชายฉกรรจ์ที่เด็ดเดี่ยวไม่กลัวตาย
ในคุกใต้ดินนั้นคุมขังคนไว้มากมาย เขาต้องหาทางช่วยคนอื่นๆ ออกไปให้ได้
แต่นี่คือหออสูรทมิฬ มีการป้องกันแน่นหนา เก้าเจ้าตำหนักคอยรักษาการณ์อยู่ เว้นแต่วังสี่เทพ วังมังกรอัคคี และกองพลปราบกบฏจะร่วมมือกันบุก... ไม่เช่นนั้นไม่มีทางช่วยคนพวกนั้นออกไปได้เลย
ยิ่งไปกว่านั้น หากทั้งสองฝ่ายสู้กันจริงๆ คงต้องมีคนตายเจ็บนับไม่ถ้วน
อู๋ไป๋ขมวดคิ้วแน่น หลินตั้นจวงก็ต้องช่วย คนพวกนั้นก็ต้องช่วย เขาคิดหาวิธีดีๆ ไม่ออกเลยจริงๆ
ตอนนี้ เอาตัวสี่ผู้อาวุโสแห่งวังสี่เทพและผู้อาวุโสหกแห่งกองพลปราบกบฏออกไปก่อนแล้วกัน
……
……
ตอนค่ำ เฉินหยวนมาบอกว่าเฮ่ออวิ๋นอี้เรียกพบ
ทั้งสองมาถึงตำหนักหกมาร กลางโถงใหญ่ตั้งโต๊ะกลมตัวใหญ่ บนโต๊ะเต็มไปด้วยอาหารเลิศรส
“คารวะเจ้าตำหนักที่หก”
อู๋ไป๋และเฉินหยวนทำความเคารพ
เฮ่ออวิ๋นอี้โบกมือ “ไม่ต้องมากพิธี เข้ามานั่งเถิด เมื่อวานข้าบอกไว้แล้วว่าวันนี้จะจัดงานเลี้ยงต้อนรับให้หลินไป๋”