อู๋ไป๋หยิ่งผยองและโอหัง ไม่มีความหวาดกลัวใด ๆ
เพราะโดยสันดานแล้วเขาเกลียดประเทศเกาะอย่างถึงที่สุด เรียกได้ว่าเกลียดจนขยาด
มักกล่าวกันว่าสามัญชนไม่มีความผิด แต่สำหรับอู๋ไป๋แล้ว ทุกคนบนเกาะนี้ รวมถึงประชาชนธรรมดา ล้วนทำให้เขารู้สึกคลื่นไส้อย่างที่สุด
หากใครว่า “สามัญชนผิดอะไร นายนี่สุดโต่งไปแล้ว”
อู๋ไป๋จะตบฉาดใหญ่เข้าให้ แล้วค่อยบอกว่า “ข้าก็สุดโต่งนี่แหละ เพราะตอนที่เกาะนี้ระดมพลทั้งชาติก่ออาชญากรรมมหันต์บนแผ่นดินหลงกั๋ว พวกผู้หญิงยังสมัครใจเป็นนางบำเรอ พวกมันไม่สุดโต่งหรือไง”
เรื่องนี้อย่ามาใช้เหตุผลกับอู๋ไป๋ เขาไม่ฟัง เขายึดมั่นในความคิดตน แล้วฟันเจ้าด้วยดาบ โดยไม่รู้สึกผิดแม้แต่น้อย
สำหรับอู๋ไป๋ ในเรื่องเกลียดชังประเทศเกาะนี้ อย่ามาใช้เหตุผลกับเขา ต่อให้พูดจนฟ้าระเบิด เขาก็ถือว่าเจ้าปล่อยลม
ดังนั้น บนแผ่นดินเกาะนี้ เมื่อเผชิญหน้าชาวเกาะ อู๋ไป๋จึงกร่าง หยิ่ง และโอหัง
พูดตรง ๆ ก็คือ ถ้ามีฝีมือก็เจอกันด้วยกำลัง ไม่มีก็หมอบเงียบไป
เมื่อเจอชาวเกาะที่กำลังเดือดดาล อู๋ไป๋มีเพียงคำเดียว “มีฝีมือก็มาสู้ ไม่มีก็หุบปาก ข้าไม่ตามใจพวกแก”
“หุบปากสกปรกของพวกแกซะ”
จู่ ๆ อู๋ไป๋ก็ตวาดลั่น ดังกึกก้องดุจฟ้าร้องในหน้าแล้ง สะเทือนทั่วทั้งลาน
บางคนสะเทือนจนทรุดก้นจ้ำเบ้า บางคนสะเทือนจนสลบไปตรงนั้น บางคนถึงกับเลือดไหลซึมจากปากจมูก