สองวันผ่านไปเร็วมาก อู๋ไป๋แม้จะอาลัยอาวรณ์ แต่ก็ต้องจากลา
อย่างไรก็ตาม ตอนนี้ที่บ้านมีมู่จิ่วโจวอยู่ เขาก็วางใจได้มาก
อย่างน้อยในหมู่ผู้ฝึกยุทธ์ที่เขารู้จักตอนนี้ นอกจากพวกประหลาดระดับอ๋าวหวง ก็ไม่มีใครเป็นคู่ต่อสู้ของมู่จิ่วโจว
อู๋ไป๋เดินทางมาถึงเมืองหลวง ไปพบกับเล่ยมู่มู่ที่โรงแรมแห่งหนึ่ง
"พี่อู๋ไป๋"
เล่ยมู่มู่เปิดประตู โผล่หัวออกมามองซ้ายมองขวา แล้วรีบบอกว่า "เข้ามาเร็วเข้า"
"ทำเป็นลับ ๆ ล่อ ๆ เหมือนขโมยทำไม?" อู๋ไป๋เดินเข้าไป หันไปมองเล่ยมู่มู่ที่กำลังปิดประตู แล้วถามอย่างสงสัย "นี่เธอแอบหนีออกมารึเปล่า?"
มือที่จับลูกบิดประตูของเล่ยมู่มู่กำแน่นขึ้น ใบหน้าเล็ก ๆ ขาวเนียนสวยขึ้นสีแดงระเรื่อ
อู๋ไป๋ตกใจ "เธอแอบหนีออกมาจริง ๆ เหรอ?"
เล่ยมู่มู่เหมือนเด็กที่ทำผิด ค่อย ๆ พยักหน้า
อู๋ไป๋: "..."
"เธอไม่ได้เกลี้ยกล่อมอาจารย์ปู่ของเธอเหรอ?"
"ผมไม่ได้บอกครับ ผมรู้ว่าอาจารย์ปู่คงไม่ยอมให้ผมออกจากวังมังกรอัคคีคนเดียว" เล่ยมู่มู่พูดเบา ๆ
อู๋ไป๋พูดไม่ออก "เพราะงั้นเธอเลยแอบหนีออกมา?"
เล่ยมู่มู่พูดเสียงเบา "เพราะไม่มีทางอื่นแล้วนี่ครับ"
"ถ้าอาจารย์ปู่ของเธอรู้ว่าฉันพาเธอหนีไป ต้องตามล่าฉันแน่"
อู๋ไป๋ส่ายหน้าอย่างจนใจ
"พี่อู๋ไป๋เก่งขนาดนี้ ต้องไม่กลัวอาจารย์ปู่แน่ครับ"
"หยุดยกยอให้ฉันดีกว่า อาจารย์ของเธอน่ะคือตงฉวน ผู้แข็งแกร่งที่ชื่อเสียงโด่งดังไปทั่ว"