มองดูหลินตั้นจวงที่อาบไปด้วยเปลวเพลิงสีแดงฉาน อู๋ไป๋ก็แทบอยากร้องไห้แต่น้ำตาไม่มี
ไฟลุกลามเร็วมาก ทั้งห้องเต็มไปด้วยเปลวไฟและควันหนาทึบ
อู๋ไป๋ไม่มีเวลาคิดเรื่องอื่น เขารีบรวบรวมพลังใช้วิชาเจิ้นผนึกไข่มุกอสูรที่กำลังปั่นป่วนในร่างของหลินตั้นจวง
ด้วยระดับพลังของเขาในตอนนี้ การผนึกไข่มุกอสูรไม่ใช่เรื่องยากอะไร
โซ่ชีวิตมรณะเปล่งแสงเรืองรองสีดำขาวสลับสับเปลี่ยน ลอดผ่านจุดหว่างคิ้วของหลินตั้นจวงเข้าไป
เส้นสายลวดลายประหลาดบนตัวหลินตั้นจวงค่อย ๆ เลือนหายไป เปลวเพลิงแดงก็เริ่มสงบลง
ไม่นาน ไข่มุกอสูรก็ถูกผนึกอีกครั้ง หลินตั้นจวงก็กลับคืนสู่สภาพปกติ
คนทั้งคู่ต่างเผชิญหน้ากันอย่างเปิดเผย
หลินตั้นจวงทั้งอายทั้งกระอักกระอ่วน "ขอ ขอโทษนะ! ฉันตื่นเต้นเกินไป"
เธอตื่นเต้นเกินไป หัวใจแทบกระโดดออกมา ผลเลยทำให้ผนึกพังทลาย ปลดปล่อยไข่มุกอสูรออกมา
อู๋ไป๋ทั้งอยากหัวเราะทั้งอยากร้องไห้ กำลังจะปลอบใจ ก็ได้ยินเสียงตึง ประตูถูกใครบางคนถีบเปิดออก
"พี่..."
"อู๋ไป๋..."
เป็นเสียงของหลินฉิงและถังเป่าเอ๋อร์
ทั้งสองคนยืนอึ้งไปเลย
เสื้อผ้าถูกไฟไหม้วอดหมด อู๋ไป๋รีบร้อนจนไม่รู้จะทำอย่างไร คว้าผ้าม่านข้าง ๆ มาพันห่อร่างทั้งสองไว้
"ชู่ว อย่าส่งเสียง!"
อู๋ไป๋พูดเบา ๆ
ในห้องเต็มไปด้วยควันหนา ขอแค่พวกเขาไม่ส่งเสียง แล้วค่อย ๆ เดินเลียบผนังออกไป ก็ไม่มีใครสังเกตเห็นพวกเขา
อู๋ไป๋พาหลินตั้นจวง ทั้งสองเดินแนบผนัง แอบย่องไปทางประตูอย่างเงียบเชียบ
"เป่าเอ๋อร์ เปิดหน้าต่าง!"