เฮ่ออวิ๋นอี้เต็มไปด้วยรอยยิ้มบนใบหน้า ดีใจราวกับเป็นตัวแสบ
ยิ่งพอใจอู๋ไป๋มากขึ้นเรื่อย ๆ ทั้งเก่ง หัวไว แถมพูจาก็ไพเราะ ลูกน้องแบบนี้ใครไม่ชอบ?
เฉินยวนสบถในใจเป็นชุด หลินไป๋เก่งเรื่องประจบจริง ๆ ประจบได้มีชั้นเชิง มีสไตล์ จนเจ้าตำหนักที่หกหัวเราะชอบใจ
มีเพียงลู่หยวนซานที่อึ้งไป
ถ้าตอนนี้มีโอกาสฆ่าอู๋ไป๋ ต่อให้ต้องใช้ปากกัด เขาก็จะแทะอู๋ไป๋ไม่ให้เหลือซาก
เขาไม่เคยเกลียดใครแบบนี้มาก่อน เกลียดจนกัดฟันกรอด
ก่อนหน้านี้ตอนที่อู๋ไป๋ช่วยขอความเมตตาให้เขา เขาก็รู้สึกผิดปกติแล้ว ไอ้หมอนี่มันจะมาขอให้เขาได้ยังไง?
แน่นอน ความจริงพิสูจน์แล้วว่าความรู้สึกของเขาถูกต้อง
เขาจ้องอู๋ไป๋ด้วยสายตาอาฆาต อยากกระโดดไปกัดให้ตาย
ไอ้สารเลวนี่ เรื่องคน ๆ เขาทำมันไม่เคยทำสักอย่าง ถ้าไม่ใช่เพราะมันคอยเป่าหู ยุแยงตะแคงรั่ว เฮ่ออวิ๋นอี้จะนึกให้เขาตอนตัวเองได้เรอะ?
มองดูอู๋ไป๋เสแสร้งเกลี้ยกล่อมเขา ลู่หยวนซานโกรธจนแทบระเบิดกลางอากาศ
เฮ่ออวิ๋นอี้มองลู่หยวนซานอย่างเย็นชา หมดความอดทนแล้ว
เลือดของลู่หยวนซานเย็นเฉียบ เขารู้ว่าวันนี้ตนหนีไม่พ้นหายนะนี้
“หลินไป๋ ข้าขอด่าโคตรเหง้าเจ้า!”
ลู่หยวนซานสาปแช่งในใจ มือสั่นเทาหยิบกริชคมกริบด้ามนั้นขึ้นมา
ไม่ตอนตัวเองก็ต้องตาย เขาไม่มีทางเลือก
แววตาของลู่หยวนซานค่อย ๆ ดุดันขึ้น กัดฟัน หลับตา แล้วกริชก็แทงไปยังหว่างขาตนเอง
“เดี๋ยวก่อน”
วินาทีสำคัญ อู๋ไป๋ตะโกนลั่น
ลู่หยวนซานตกใจจนหัวใจเต้นผิดจังหวะไปครึ่งวิ เขาลืมตา มองอู๋ไป๋ด้วยสายตาอาฆาต