อู๋ไป๋และคนอื่น ๆ พักที่โรงแรมหนึ่งคืน
เช้าวันรุ่งขึ้นออกเดินทาง มุ่งหน้าไปยังหุบเขาเหมยฮวา
ตามแผนที่ที่จู้เยี่ยนซีให้มา หุบเขาเหมยฮวาซ่อนตัวอยู่ในทิวเขาสันเหมย
"พี่เหลียงหย่วน ขับช้า ๆ หน่อย ฉันขอถ่ายรูปหน่อย"
เพื่อความสะดวก อู๋ไป๋และคนอื่น ๆ เช่ารถตู้มาหนึ่งคัน พอนั่งได้ทุกคนแบบเบียด ๆ
เมืองเหมยขึ้นชื่อเรื่องดอกเหมย รอบรัศมีร้อยลี้ล้วนเต็มไปด้วยต้นเหมย
สองข้างทางเป็นภูเขาใหญ่ เพราะเพิ่งผ่านปีใหม่มาไม่นาน อากาศหนาว ดอกเหมยบนภูเขากำลังบานสะพรั่ง
มองออกไปไกล ๆ สองข้างทางเต็มไปด้วยดอกเหมย รถแล่นไปบนถนนลูกรังกลางหุบเขา ราวกับเคลื่อนไปในทะเลดอกไม้ ชวนให้หลงใหล
ถังเป่าเอ๋อร์ยกมือถือถ่ายรูปไม่หยุด
แม้แต่หลินตั้นจวง เหลยมู่มู่ และเด็กน้อยอีกสองคนก็ถูกความงามเบื้องหน้าดึงดูด
สาว ๆ สลับกันให้หลินฉิงจอดรถ ลงไปถ่ายรูป
ตรงกับประโยคที่ว่า: ขึ้นรถก็หลับ ลงรถก็ถ่ายรูป
อู๋ไป๋ก็คือคนที่คอยถ่ายรูปให้โดยเฉพาะ
แน่นอนว่าเขาก็มีความสุขกับมัน
"ดูสิ มีผู้หญิงมันดีตรงไหน? ดูท่านอู๋นั่นสิ เหมือนหมาปั๊กเชียว เสียศักดิ์ศรีจริง ฉันดูถูกเขา"
ซีเหมินอวิ๋นอี้พูดด้วยน้ำเสียงอิจฉา
หลินฉิงพยักหน้าเห็นด้วย: "ใช่เลย ฉันบอกแล้ว ผู้หญิงมีแต่จะทำให้ฉันชักดาบช้าลง"
"แต่พวกเราแต่งตัวหล่อกันขนาดนี้ ไม่ใช่เพื่อมาจีบสาวที่เมืองเหมยหรอกเหรอ?"