อู๋ไป๋หัวเราะพรืดออกมา
หลินตั้นจวงพูดจาแดกดันเล็กน้อยว่า "เมื่อกี้เราอยู่ข้างนอกก็ได้ยินนายบอกจะล้างศาลามีดอุดร แล้วนี่จะให้พวกเขาจับเรา? สมองขนาดนี้ยังกล้าปลอมตัวเป็นผัวฉันอีก?"
อู๋ไป๋ปลอมสีหน้าโกรธเกรี้ยว แววตาเย็นชา "ข้าจักรพรรดิกำลังให้โอกาสศาลามีดอุดรมากกว่า"
"ฉันขอแนะนำให้รีบหาโอกาสเอาชีวิตรอดของตัวเองเถอะ"
"ผู้หญิงอย่างเจ้า มีสิทธิ์พูดกับข้าจักรพรรดิด้วยรึ? จู้เยี่ยนซี ข้าจักรพรรดิให้โอกาสเจ้าภักดี จับพวกเขาเดี๋ยวนี้"
จู้เยี่ยนซีเงียบกริบ ใช่ว่าเขาโง่ สถานการณ์แบบนี้ไม่ชอบมาพากล
ชายชราคนหนึ่งโกรธจัดตะคอก "ศาลามีดอุดร ข้าว่าพวกแกนี่ไม่กินเหล้าเลี้ยงดี ๆ จะกินเหล้าลงโทษ จอมยุทธ์จักรพรรดิเมตตาให้โอกาส พวกแกกลับไม่รู้จักถนอม"
อู๋ไป๋ส่งถังถังและเจ้ากลมน้อยให้หลินตั้นจวง แล้วหันไปมองชายชราที่พูด
ค่อย ๆ ยกมือขึ้น พลังน่าสะพรึงกลัวระเบิดออกจากกลางฝ่ามือ
ชายชราสีหน้าเปลี่ยนไปมาก จอมยุทธ์ทั้งร่างถูกกักขัง ไม่สามารถเคลื่อนย้ายได้ ร่างทั้งร่างลอยตรงเข้าหาอู๋ไป๋อย่างควบคุมไม่ได้
ชายชราตกใจร้องลั่น ต้นคอตกอยู่ในมือของอู๋ไป๋
เขาเป็นขั้นสวรรค์ขั้นสูงแท้ๆ แต่กลับไร้แรงต้านทานต่อหน้าอีกฝ่ายเลยสักนิด
"ผัวจ๋า ฉันไปรอข้างนอกนะ"
หลินตั้นจวงไม่อยากให้เด็กน้อยสองคนเห็นฉากโหดร้ายนองเลือดต่อไป
อู๋ไป๋ผงกศีรษะเล็กน้อย
หลินตั้นจวงพาเด็กน้อยสองคนออกไป
เสียงกร๊อบ!
เสียงกระดูกหักเสียดแทงทำให้คนในที่นั้นเย็นเยือกไปทั้งร่าง