อาธีน่าไม่เห็นด้วยกับคำพูดของซีเหมินอวิ๋นอี้เลย อย่าคิดว่าเธอมองไม่ออก เมื่อกี้ตอนเห็นหมัวซิงเยว่ สายตาของซีเหมินอวิ๋นอี้ก็จ้องเขม็งทีเดียว
"สมกับที่หมามันเลียไม่รู้จักหาย"
ซีเหมินอวิ๋นอี้งงจนหน้าเหวอ: ???
"เสี่ยวหย่า ฉันชอบนายมันจะเรียกว่ากินนั้นได้ไง? นายดูถูกตัวเองแบบนี้ได้ไง แถมฉันก็ไม่ใช่ด้วงมูลสัตว์สักหน่อย"
อาธีน่าแค้นจนกัดฟัน: "...ไสหัวไป ไกลๆ เลย"
อู๋ไป๋ขำไม่หยุดเลย ซีเหมินอวิ๋นอี้กับอาธีน่าพูดกันคนละเรื่องเลย
เห็นซีเหมินอวิ๋นอี้ทำหน้าจริงจังอธิบาย อู๋ไป๋ก็ขำจนตัวโยน
แต่ซีเหมินอวิ๋นอี้กลับงงเต็ก ไม่รู้ว่าตัวเองทำอะไรพลาดไป? ใจคนนี่เดายากจริงๆ
ตอนนั้นเอง เสียงฝีเท้าดังขึ้น
หมัวซิงเยว่ประคองไหเหล้าเดินเข้ามา
ด้านหลังมีทหารตามมาสองสามคนยกกับข้าว
"วางบนโต๊ะ"
เหล้ากับกับข้าวขึ้นโต๊ะ หมัวซิงเยว่รินเหล้าให้ทุกคนด้วยตัวเองเต็มชาม ยกชามเหล้าขึ้นพูดว่า: "มา ข้าขอเคารพทุกท่านก่อนหนึ่งจอก"
"ขอบคุณท่านแม่ทัพหมัวที่เลี้ยงรับรอง" อู๋ไป๋ยกชามเหล้าขึ้นตอบ
หมัวซิงเยว่ยิ้มหวาน: "อย่าเกรงใจไปเลยท่านอู๋ เรียกข้าว่าซิงเยว่ก็พอ"
อู๋ไป๋ยิ้ม ยกชามขึ้นดมก่อน
หมัวซิงเยว่ยิ้มถาม: "ท่านอู๋กลัวข้าใส่ยาในเหล้าหรือ?"
อู๋ไป๋ยิ้มแหยๆ "ข้าแค่รู้สึกว่าเหล้านี้หอมดีเท่านั้น"
"บอกความจริงกับท่านเลย ในชามเหล้าของท่านมียาอยู่ มีแค่ชามของท่านเท่านั้นแหละ"
อู๋ไป๋หลุดขำ เงยหน้าดื่มหมดในรวดเดียว