เรือใหญ่พุ่งฝ่าหมอกเมฆ มุ่งหน้าไปอย่างรวดเร็ว
บนดาดฟ้าเรือ มีโต๊ะเตี้ยใบเล็กวางไว้ อู๋ไป๋กับซีเหมินหยุนอี้นั่งเผชิญหน้ากัน
อู๋ไป๋มอง 'อาหารจานเด็ด' ที่วางบนโต๊ะเตี้ย มุมปากกระตุกไม่หยุด
"กินเร็วสิ ลองฝีมือเชฟของฉันดู"
ซีเหมินหยุนอี้หน้าตื่นเต้นเต็มบาท
อู๋ไป๋ไม่กล้าลงมือสักที หยิบถุงขนมปังออกมาจากแหวนมิติ แล้วฉีกซองอย่างเงียบ ๆ
ซีเหมินหยุนอี้ไม่พอใจทันที "อู๋ นี่นายหมายความว่ายังไง รังเกียจของที่ฉันทำใช่ไหม?"
"ไม่อร่อยยังเป็นเรื่องเล็ก ฉันกลัวถูกวางยาพิษต่างหาก"
อู๋ไป๋มองก้อนเนื้อสีดำคล้ำบนโต๊ะ พูดอย่างระแวง
ซีเหมินหยุนอี้เสียหน้านิด ๆ "ก็แค่ไหม้ไปนิดหน่อย แต่รสชาติก็ยังโอเคนะ"
พูดจบก็หยิบก้อนเนื้อขึ้นมา กัดหนึ่งคำ
"เฮอก!"
วินาทีถัดมา ซีเหมินหยุนอี้คายเนื้อในปากออกมาทันที
"...เฮ้ย! ทำไมมันเค็มขนาดนี้วะ?"
อู๋ไป๋หน้าเต็มไปด้วยความสมน้ำหน้า
……
……
สองวันต่อมา อู๋ไป๋กับซีเหมินหยุนอี้กลับมาถึงค่ายใหญ่ซีฮวง
"ได้ผลเทพน้ำค้างเงินมาแล้วหรือ?" มู่จิ่วโจวถาม
อู๋ไป๋พยักหน้า
"ช่วงที่ฉันไม่อยู่ไม่มีอะไรเกิดขึ้นใช่ไหม?"
"ไม่มี แค่เย่หลินเจียงส่งคนมาให้กล่องใบหนึ่ง ไม่รู้ข้างในมีอะไร"
"มีจดหมายอีกหลายฉบับ วางไว้บนโต๊ะหนังสือของนายหมด"
อู๋ไป๋เดินกลับเต็นท์ บนโต๊ะหนังสือมีกล่องใบหนึ่งกับจดหมายอีกหลายฉบับวางอยู่
อู๋ไป๋เดินเข้าไป เปิดกล่องอย่างไม่ใส่ใจ
กล่องนี้ไม่ธรรมดาเลย มันเป็นกล่องหยก ห่อหุ้มด้วยหนังสัตว์ดุร้าย