สายตาของหลินตั้นจวงเลื่อนไปที่ชายชุดดำ
เธอมั่นใจว่าไม่รู้จักคนคนนี้
แต่ดูเหมือนคนคนนี้จะรู้จักอู๋ไป๋เป็นอย่างดี
“แกเป็นใคร?”
ชายชุดดำเอ่ยว่า “คนไม่มีชื่อเสียง เรี่ยวแรงไม่มีค่าให้เอ่ยถึง”
“แกรู้จักอู๋ไป๋ดีนัก?”
ชายชุดดำยิ้มบาง “ถือว่าใช่”
หลินตั้นจวงจ้องเขาไปครู่หนึ่ง มั่นใจว่าไม่รู้จัก จึงหันกลับไป
ชายชุดดำหันไปทางโม่ซิงเยว่ เอ่ยขึ้นว่า “ฉันแนะนำแกว่าควรจับผู้หญิงคนนี้ไว้ให้เร็ว มิเช่นนั้นแกจะต้องเสียใจ”
โม่ซิงเยว่จ้องเขา “หมายความว่าไง?”
“จากที่ฉันรู้จักคุณอู๋...อู๋ไป๋ ตอนนี้เขาน่าจะกำลังเดินทางมาที่ทะเลปีศาจเทียนม่อแล้ว”
“กองทัพตะวันตกถูกควบคุมไว้ แค่เขากับคนรอบข้างไม่กี่คน ยังไม่เป็นภัยต่อฉัน”
ชายชุดดำหัวเราะเย็น “แกคงดูถูกอู๋ไป๋เกินไปแล้ว ถึงฉันจะไม่รู้ว่าเขากับราชาสัตว์อสูรมีความสัมพันธ์อะไรกัน แต่ฉันเดาว่าเขาจะต้องไปขอให้ราชาสัตว์อสูรช่วยแน่”
“ใต้บัญชาของราชาสัตว์อสูรมีสัตว์อสูรนับล้าน เทียบได้กับกองทัพนับสิบล้านของแก”
โม่ซิงเยว่หัวเราะคิกคักขึ้นมา
“วางใจได้ ราชาสัตว์อสูรจะไม่ช่วยอู๋ไป๋หรอก”
ชายชุดดำแปลกใจ “ทำไม?”
“เพราะยาแก้พิษที่เขาได้จากปรมาจารย์ไฟใต้พิภพนั้นเป็นของปลอม พอราชาสัตว์อสูรกินเข้าไป ต้องตายแน่”
“ราชาสัตว์อสูรตายเพราะอู๋ไป๋ แกคิดว่าราชาสัตว์ทั้งสิบสองกับสัตว์อสูรนับล้านจะยอมปล่อยเขาไหม?”
โม่ซิงเยว่ยิ้มเย็นชา
ชายชุดดำชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วหัวเราะออกมา