แววตาเย็นเฉียบของอู๋ไป๋เลื่อนไปหยุดที่เย่เฉินเสียง ชายหนุ่มรู้สึกราวกับกำลังถูกน้ำแข็งกักขัง หนาวจนสะท้านไปทั้งตัว
แต่วินาทีถัดมา ปราณชั่วร้ายที่พันรอบกายอู๋ไป๋ก็จางหายไปราวน้ำขึ้นน้ำลง
"เจ้าจะกลับไปรายงานภารกิจเมื่อไหร่"
เย่เฉินเสียงรีบตอบ "จดหมายส่งถึงแล้ว ข้า... ผมจะรีบกลับมหานครมารทันที"
"เย่เซียว"
เย่เซียวรับคำสั่งแล้วก้าวเข้าเต็นท์
"เย่เซียว พาเขาไปกินข้าวสักหน่อย แล้วค่อยมาพบฉัน"
"ครับ" เย่เซียวหันไปมองเย่เฉินเสียง "เชิญตามผมมา"
พอทั้งสองออกจากเต็นท์ไป ซีเหมินอวิ๋นอี้ ตัวไม่เคยอยู่นิ่ง ก็เอามือประคองเอว แหงนหน้าแอบมองเข้ามา
"เข้ามาสิ"
ซีเหมินอวิ๋นอี้ อาธีน่า และมู่จิ่วโจวเดินเข้ามา
"อู๋แก่ คนเมื่อกี้นั่นใครวะ"
"ตั้นจวงส่งมา"
ซีเหมินหยุนอี้กับพวกต่างตกตะลึงเล็กน้อย
"ยังไง ฝั่งมหานครมารไม่มีอะไรใช่ไหม"
แววตาของอู๋ไป๋เย็นลงอีกหลายองศา "เป่าเอ๋อร์กับมู่มู่บาดเจ็บสาหัส"
มู่จิ่วโจวพอได้ยินว่าเป่าเอ๋อร์บาดเจ็บ สีหน้าเปลี่ยนทันที "เกิดอะไรขึ้น!"
อู๋ไป๋เล่าเรื่องโดยคร่าว ๆ
ซีเหมินหยุนอี้ตะโกนลั่น "...เฮ้ย! โม่ซิงเยว่บ้านี่มัน ยังงั้นมันส่งคนไปมหานครมารตะวันตกจริง ๆ สินะ"
"อู๋แก่ นายจะทำยังไง"
อู๋ไป๋เงียบไปครู่ใหญ่ แล้วพูดเสียงเข้ม "หาทางฆ่าโม่ซิงเยว่ให้ได้"
ซีเหมินหยุนอี้กับมู่จิ่วโจวย่อมไม่มีปฏิเสธ
แต่อาธีน่าขมวดคิ้วใบหลิ่วเล็กน้อย "ผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่จะฆ่ากันง่าย ๆ ถ้าจะลงมือจริง ต้องหนึ่งช็อตจบ พลาดแม้แต่ครั้งเดียว เธอจะล้างแค้นอย่างบ้าคลั่งแน่นอน"